Status Updates From Wiedźmin. Tom 1. Dom ze szkła

drogi mężu, twoje kości będą dzwonkami na wietrze. twoja skóra posłuży za płaszcz, a z zębów zrobimy naszyjnik. a pamięć o tobie rozwieje wiatr.

od początku czułem że coś jest nie tak. ale sam przed sobą udawałem że może w twojej historii jest ziarno prawdy. (...) dobrze było spotkać kogoś kto na mój widok nie uciekał przerażony. być wiedźminem to trochę tak jak być przeklętym. tacy jak my nie mają wielu przyjaciół. dlatego bardzo cenimy tych których mamy. niestety nic nie trwa wiecznie nawet przyjaźń. i wtedy po prostu idziemy w twoją stronę.

-jesteś dziwnie cichy, geralcie.
-jak wszyscy wiedźmini. odpuszczamy sobie wrzaski i groźby. po prostu walczymy.

-przeznaczenie ma niewiele wspólnego z tym co prawdopodobne.
-przeznaczenie? myślisz, że tamta kobieta była ci przeznaczona? czy te monety?
-myślę, że moim przeznaczeniem jest śmierć, nie kobieta..
-a ty ciągle swoje... za grosz w tobie romantyzmu.
-wiem.

-musiałem przejść przez ten zasrany most, ale troll się uparł. chciał ode mnie sztukę złota. za te cenę wolałbym zdjąć buty i przejść rzekę w bród...
-no i jak to się skończyło?
-cóż... zdjąłem buty i przeszedłem w bród.

-oboje jesteśmy tu uwięzieni.
-uwięzieni?
-mhm. stąd nie ma ucieczki. las wszędzie wokół aż roi się od leszych. ohydne bestie. są wszędzie. pojawiają się i znikają, otoczone chmarą wron. a najgorsze są te ich wilki. gotowe kąsać od tak sobie. zupełnie bez powodu. do tego to cmentarne babsko. widziałeś ją? ani krzyny wdzięku. a ja? zasługuje na komplement?
-hm, jesteś ładniejsza niż baba cmentarna.

-powiedz no, tak szczerze. w twoim życiu naprawdę nie ma prawdziwej miłości? tylko przypadkowe spotkania i płatne schadzki?
-jestem wiedźminem. taki już nasz los.
-bycie wiedźminem nie ma tu nic do rzeczy. po prostu boisz się, że ktoś złamie ci serce.
-możliwe.
-rozumiem twoje obawy...

-no to twój medalion?
-mówi, że nic tu po nas. i radzi, żeby porządnie zamknąć drzwi.
-gadatliwy, jak na kawałek metalu.
-cóż, to był wolny przekład.

-patrz, nie zwraca na nas uwagi. idzie sobie. chyba się uspokoił.
-taa, spaliłem mu twarz i przebiłem serce. to zwykle działa uspokajająco.

hm... jeszcze więcej ptaków... nudzicie swoją pieśń, tam mój medalion śpiewa z wami... słyszycie go? śpiewa o klątwach. i magii. ale głównie o klątwach.

-spróbuję przez balkon. jeśli rzeczywiście jesteśmy tu mile widziani, nikt nie powinien się z tego powodu obrazić... a jeśli to pułapka, cóż, możesz zyskamy małą przewagę.
-jest strasznie jesteś podejrzliwy... wy, wiedźmini, już tak macie czy to tylko twoje dziwactwo? zawsze wspinasz się po ścianach?
-nie zawsze. czasami wchodzę przez okna.

-no i dali mi wybór: albo zabiję olbrzyma, albo ożenię się z córką rządcy. stary ubzdurał sobie że jej brzuch to moja sprawka. jakby nie wiedział, że wiedźmini nie mogą mieć dzieci.
-no i co zrobiłeś?
-zapytałem, czy duży ten olbrzym...

i dokończę opowieść. miło, jak wreszcie słuchacie człowiek. zwykle gadam do kamieni, wron i martwej żony.

no to znasz już moją historię. historię myśliwego, owdowiałego męża, głupca, który krwi przy żonie i nie umie przyznać, że ją utracił... no bo jak? jak żebym mógł? przecież ona ciągle tu jest. tam, tuż obok.

-a ty? żyjesz tu sam?
-sam? tak... tak jakby. odkąd moja Marta umarła.
-współczuję.
-dzięki za dobre słowo... niewielu dziś na nie stać.

"-Dobrze! Pod wodę z nim! Utop dziadygę!
-To Utopiec. Nie da się go utopić. Już raz utował."