Status Updates From Sześć światów Hain

Pani Ursula K. Le Guin to literacki geniusz. Nie przyjmę innej odpowiedzi. W jej twórczości widać antropologiczne zaplecze. W "Mieście Złudzeń", trzeciej książce w książce, pokazuje nam jak szybko i skutecznie potrafi zarysować kulturę społeczeństw które przedstawia. W kilku zdaniach potrafi pokazać głębię kulturową. Mogę się rozpisywać o wielu rzeczach, ale limit znaków ogranicza. Cudowne. Piękne. Wspaniałe.

Kolejny kamień milowy. Gdy pierwsza książka w książce była bardziej mitem, legendą, klasyczną historią w której elementy sci-fi robiły za tło, tak tutaj dużo bardziej wychodzą tematy poważne: przynależności, pewnego rodzaju rasizmu czy może klasizmu, miłości, kultury i etyki w kontaktach między cywilizacjami. Interesujące połączenie elementów sci-fi z fantasy około prehistorycznym.

Pierwsza z książek w książce przeczytana. Bez wchodzenia w szczegóły, ale spoko. Bardzo mi się kojarzy z "Kroniki Umierającej Ziemi" Jacka Vance'a, ale bez seksizmu. Dużo bardziej klasyczne fantasy niż sci-fi. Jedziemy dalej.

Kolejna powieść za mną. „Miasto złudzeń“, którego kompletnie nie pamiętałam, okazało się najlepszą - na razie - częścią cyklu, i bardzo aktualną. To rzecz o manipulacji, propagandzie, mocy dezinformacji.

„Planeta wygnania“ - trzydzieści lat temu była dla mnie głównie historią niemożliwej miłości. Powtórna lektura okazała się trudna, bo niesłychanie dołująca. Niemoc i osamotnienie wobec inwazji barbarzyńców, do tego historia Wolda… może lepiej nie czytać tej historii zimą.

Okazało się, że niewiele pamiętam z powieści, która trzydzieści lat z okładem zauroczyła mnie i na długo ukształtowała mnie jako czytelniczkę. „Świat Rocannona“ nadal wciąga. Zdumiewa kompaktowość tej opowieści - dzisiaj zapewne wypełniłaby ze trzysta stron więcej.