Status Updates From สามชาติสามภพ ป่าท้อสิบหลี่ ...

สามร้อยปีให้หลัง ในป่าดอกท้อของเจ๋อเหยียน เขาได้พบหญิงสาวผู้หนึ่ง วันรุ่งขึ้น ในวังแก้วผลึกของเทพสมุทรบูรพา หญิงสาวผู้นั้นย่อกายลงนั่งบนเก้าอี้หินตัวหนึ่ง มือซ้ายนิ้วหัวแม่มือกับนิ้วชี้จรดกันเป็นวง นิ้วที่เหลือสามนิ้วเคาะใส่บนโต๊ะหินเบาๆ นั่นก็คือกิริยาที่ซู่ซู่เผลอทำเสมอโดยไม่รู้ตัว สำนวนพูดสั่งสอนคนนั้น...ก็เหมือนซู่ซู่อย่างยิ่ง

พริบตาเดียวสามร้อยปีผ่านพ้นไปอย่างรวดเร็ว
โชคดีนักที่สวรรค์มิได้ไร้คุณธรรมดังที่คิด ด่านบุพเพฯ...ด่านบุพเพฯ... 'ด่าน' ของเขากับนางด่านนั้นได้ตรากตรำผ่านพ้นไปแล้ว ก็ควรจะเป็นบุพเพฯ เสียที

แม้ความเจ็บปวดทุกข์ตรมจากความรักจะทรมานตัวเขาดั่งคมมีดทื่อกรีดแล่เนื้อตลอดเวลา แต่เขาเห็นว่าซู่ซู่เป็นสีสันเพียงหนึ่งเดียวในชีวิตห้าหมื่นปีที่ผ่านมาของเขา หากกระทั่งสีสันเพียงหนึ่งเดียวนี้ก็ยังลบทิ้งไป เขาก็ไม่ใช่เขาอีกต่อไป ถึงแม้ทรมาน...แต่เขาก็ไม่ยินดีที่จะลืมนาง

เวลานั้นเขาหาทราบไม่ว่า นี่เป็นเพียงความคิดเพ้อฝันปรารถนาไปเองข้างเดียวของเขา หญิงที่เขารักอย่างลึกซึ้งผู้นั้น ในยามนั้น ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่สามารถที่จะมีความสุขร่วมกับนางได้ เนื่องจากเขาเป็นเพียงด่านรักสำหรับเลื่อนขั้นของนาง...เขาถูกกำหนดมั่นให้เป็นด่านรักสำหรับเลื่อนขั้นของนาง ไม่ใช่เขา ก็ต้องเป็นคนอื่นอยู่นั่นเอง เขามิได้ทราบถึงความโหดร้ายของโชคชะตา

เขาไม่ยินดีให้นางถูกทำร้ายมากที่สุด แต่เขาไม่ทราบดอกว่า...ต่อให้เขามีความสามารถท่วมฟ้า ก็ไม่อาจปกป้องนางให้ปลอดภัยได้ เพราะด่านเคราะห์นี้เป็นสิ่งที่กำหนดมั่นในชีวิตนาง

เขาถึงกับดีใจอยู่บ้างว่า...เคราะห์ดีที่นางยังไม่ได้รักเขา ในความรักครั้งนี้ เคราะห์ดีที่เขาเป็นฝ่ายหลงรักนางเพียงข้างเดียว สามารถได้รับเวลาห้าเดือนนั้นบนเขาจวิ้นจี๋ ต่อให้ในวันหน้านางลืมเลือนเขาจนหมดสิ้น เขาก็ไม่มีสิ่งใดเสียใจอีก

เขาไม่ทราบดอกว่า...ต่อให้กางปราการเซียนนั้นจนแน่นหนาเท่ากำแพงเมืองสิบชั้น เมียของเขาคนนั้นก็ยังคงฝ่าออกไปได้อยู่นั่นเอง

แต่ว่า...เพื่อมนุษย์แบบนั้นคนเดียว เจ้าจะทิ้งตำแหน่งเทียนจวินที่เพียงยื่นมือก็ได้มาไปจริงๆ หรือ? อืม...พวกเขาโลกมนุษย์เรียกสิ่งนี้ว่าอะไรนะ? อ้อ...'ไม่รักแผ่นดินรักหญิงงาม มิใช่สิ่งที่กษัตริย์ผู้ทรงธรรมพึงกระทำ'

ผู้คนกล่าวว่าทุกสิ่งล้วนเป็นชะตาชีวิต มิได้เป็นดั่งใจคนสักนิด
ชะตาชีวิตของมนุษย์เทพเซียนเป็นผู้กำหนด ส่วนชะตาชีวิตของเทพเซียนลิขิตฟ้าเป็นผู้กำหนด ล้วนหนีไม่พ้น "ถึงเวลาโชคเวียนมา เวลาเปลี่ยนโชคจากไป"

"ทอดยลดารา ในยามราตรี ณ หอชมดาว
เพียงใช้สองตา ก็สามารถเห็น จันทราเต็มเว้า
ลองไปเยือนท่อง นอกภพสามชิง สวรรค์แดนเงา
ลิ้มผ่านรสรัก จึงจะตระหนัก ชีวิตเต็มดวง แลชีวิตเว้า"

ตอนพิเศษ เยี่ยหัว (บทหลัง)

สิบเจ็ดน้อย เยี่ยหัวกลับมาแล้ว เขาเพิ่งจะเหยียบลงพื้นก็แล่นไปหาเจ้าที่ชิงชิว เจ้าเองก็รีบกลับไปเถิด

"เพื่อเจ้าดวงใจผู้ทรงโฉมดุจมาลี ปีกาลผ่านไหลดั่งนที เสาะหาที่นี้ถ้วนทั่วอย่างสูญเปล่า เจ้ากลับทุกข์ตรมอย่างเดียวดายในหอห้องฯ"

"เจ้าดูมนุษย์ที่เป็นเหมือนมดปลวกเหล่านี้สิ สามารถใช้ชีวิตอยู่บนโลกได้เพียงไม่กี่สิบปีร้อนหนาว ทั้งยังถูกชะตาชีวิตสารพัดแบบที่เทพชะตาลิขิตผูกมัดไว้ ที่ทำนาส่วนใหญ่ลำบากยากจนไปชั่วชีวิต ที่เรียนหนังสือส่วนใหญ่ไร้โอกาสแสดงความสามารถ หญิงสาวดีๆ ที่ถูกเลี้ยงในห้องหอส่วนใหญ่ได้แต่งงานกับสามีสถุล แต่พวกเขายังคงใช้ชีวิตอย่างรื่นเริง เจ้าดูมนุษย์เหล่านี้แล้ว...ไม่รู้สึกดอกหรือว่าตัวเองดีกว่าพวกเขาตั้งมากมายหลายเท่า?"

เมื่อก่อนข้าใช้ชีวิตอย่างจริงแท้ ถือความฝันทั้งหมดเป็นภาพหลอนที่ว่างเปล่า บัดนี้การนี้ทำให้ข้าปวดร้าวยิ่งนัก เช่นนั้นมิสู้กลับกัน ใช้ชีวิตโดยถือความฝันเป็นความจริง ถือความจริงทั้งหมดเป็นภาพหลอนที่ว่างเปล่า

โลกของพวกมนุษย์มีตัวอย่างเรื่อง "จวงโจวฝันผีเสื้อ" เล่าว่ามนุษย์ชื่อจวงโจวผู้หนึ่งฝันว่ากลายเป็นผีเสื้อ กระพือปีกโบยบินสุขอุราเป็นที่ยิ่ง ครู่หนึ่งให้หลังเมื่อตื่นขึ้นมากลับพบว่าตัวเองยังคงเป็นมนุษย์จวงโจว ไม่ทราบว่าจวงโจวฝันว่ากลายเป็นผีเสื้อ หรือผีเสื้อฝันว่ากลายเป็นจวงโจว

"ได้สติเสียที เจ้าเองก็อยู่มาจนอายุปูนนี้แล้ว เกิดแก่เจ็บตาย ยังปลงไม่ได้อีกหรือ"

พี่สี่กล่าวได้ถูกต้อง ข้ารู้สึกว่าข้ามีชีวิตอยู่ต่อไปไม่ได้อีก แต่ข้าไม่ทราบว่าหากข้าดับสูญเป็นเถ้าธุลีแล้ว จะสามารถหาเยี่ยหัวพบอย่างแน่นอนหรือไม่ การดับสูญเป็นเถ้าธุลีนี้ มักจะรู้สึกว่าน่าจะไม่เหลืออะไรเลย ทุกสิ่งได้หวนคืนสู่ธุลีดิน หากว่าข้าดับสูญเป็นเถ้าธุลี ไม่แน่ว่าจะจำเยี่ยหัวไม่ได้อีก เช่นนั้นยังคงอย่าดับสูญเป็นเถ้าธุลีจะดีกว่า ยามนี้ข้ายังสามารถมองเห็นเขายิ้มให้ข้าอยู่ตรงหน้าตลอดเวลา เช่นนี้ก็ดีมากอยู่แล้ว

บทที่ 23 เจ้าคือบทเพลงซึ่งขับขานไม่รู้จบของข้า

ถ้อยคำสุดท้ายที่เขาเหลือทิ้งไว้ให้ข้าในชาติภพนี้คือ...อย่างนั้นก็ดี

"ถึงตายข้าก็ไม่มีทางพูดแบบนั้นเด็ดขาด ชั่วชีวิตข้ารักแต่เจ้าคนเดียว เฉียนเฉี่ยน เจ้าห้ามลืมข้าไปตลอดกาล หากเจ้ากล้าลืมข้า หากเจ้ากล้า..." เสียงกลับค่อยๆ แผ่วลง ก่อนจะดังขึ้นเบาๆ อีกครั้ง "ข้าจะทำอย่างไรได้เล่า?"

"เมื่อชิงหมิงปรากฏ เก้าแผ่นดินสิ้นสีสัน"

"ซู่จิ่น ดวงตาของเปิ่นซ่างเสิน เจ้าใช้มาสามร้อยปีแล้ว ใช้ดีหรือไม่?"

ข้ารู้ว่าตัวเองยังคงรักเขาอยู่ สามร้อยปีก่อนข้าได้ถูกเขาทำให้หลงรักหัวปักหัวปำ สามร้อยปีให้หลังข้าก็ถูกเขาทำให้หลงรักหัวปักหัวปำอีกครั้ง เห็นได้ชัดว่าเป็นบ่วงกรรมบ่วงหนึ่ง เรื่องที่รักเขานี้ข้าบังคับหัวใจตัวเองไม่ได้ แต่ครั้นนึกถึงเรื่องเก่าเมื่อสามร้อยปีก่อน ภายในหัวใจที่รักเขาดวงนี้กลับมีก้อนแข็งใหญ่อุดกั้นอยู่อย่างใจแข็ง เช่นเดียวกัน...ข้าสลายก้อนแข็งนี้ไม่ได้...ข้าไม่อาจอภัยให้เขา

เกรงว่าเขาคงไม่มีทางรู้ไปตลอดกาลว่าเหตุใดตอนนั้นข้าจึงตั้งชื่อให้ก้อนแป้งข้าวเหนียวน้อยว่าอาหลี...ไม่มีทางรู้ไปตลอดกาลว่าเหตุใดข้าจึงกระโดดแท่นประหารเซียน

หาทราบไม่ว่า การสู้กับฉิงชางยกนั้นเป็นเพียงชนวนเหตุ ด่านถูกต้องเป็นทางการที่ข้าต้องผ่านเพื่อเลื่อนขั้นเป็นซ่างเสินด่านนี้...กลับเป็นด่านรัก ข้าไม่เพียงเสียหัวใจ ยังเสียดวงตาทั้งคู่ไป หากมิใช่ยามนั้นฉิงชางผนึกฐานพลังเซียนของข้าไว้ ตอนกระโดดแท่นประหารเซียนยังต้องเสียพลังฝึกปรือทั้งหมดไป สวรรค์จัดการเรื่องราวเคร่งครัดชัดเจนไม่มีขอไปทีแม้แต่น้อย เมตตาเมตตา...เมตตากับผีสิ

สามร้อยกว่าปีมานี้ เยี่ยหัวเขามีใจรักให้แม่แท้ๆ ของก้อนแป้งฯอย่างลึกล้ำดั่งห้วงสมุทรจริงแท้ เขาเป็นคนรักมั่นยั่งยืน ความรักที่ลึกล้ำดั่งห้วงสมุทรนี้ เคี่ยวกรำมาสามร้อยปียังไม่ถูกเคี่ยวกรำเป็นเถ้าธุลี เหตุใดเพียงได้เห็นเปิ่นซ่างเสิน เขาก็กลับเปลี่ยนใจเปลี่ยนรักในทันทีเสียแล้ว?

แม้จะรู้ดีว่าการไปถือสาหาความคนตายนั้นใจแคบยิ่งนัก แต่เรื่องความรักนี้ กลับไม่อนุญาตให้ใครทำใจกว้างรักษาหน้าโดยแท้

"เห็นได้ชัดว่า...หากรักคนผู้หนึ่งสลักลึกถึงกระดูกอย่างแท้จริง เช่นนั้นต่อให้ดื่มน้ำจากแม่น้ำหลงลืมของท้าวมัจจุราชแห่งนรกภูมิ ก็ยังคงสามารถหลงเหลือความทรงจำ ย้อนกลับมารักคนผู้นั้นอีกครั้ง จริงสิ..." นางเว้นจังหวะ...พูดเนิบช้าว่า "ซ่างเสินทราบหรือไม่เพคะว่า...สามร้อยปีมานี้ จวินซ่างได้ใช้ตะเกียงประสานวิญญาณรวบรวมกลิ่นอายของซู่ซู่มาโดยตลอด?"

บทที่ 22 อดีตที่ขมขื่นเบื้องหลังตะเกียงประสานวิญญาณ