Status Updates From Ölmek Kolaydır Sevmekten

آزادی، ناآرام و مبهم است، به آدم احساس امنیت نمی‌دهد، در را برای هر نوع خطر باز می‌گذارد، آره این‌طور است، ولی برای خوشبختی لازم است بعضی درها را بست، من هرگز نتوانستم درها را ببندم، گمانم من نسبت به آزادی وابستگی بیمارگونه ای دارم، شیفته‌ی آن ابهام و خطرم… برای همین، نتوانستم به خوشبختی دست پیدا کنم …

مردم به جاى اخبار مربوط به مرگ هزاران انسان، سربازان گرسنه‌ گریخته، بروز یک فاجعه نظامى ناشى از دستورات اشتباه، تنها همين سخنان مبهم در اين خبر كوتاه رادريافت كردند.
‏‎دولت نتوانسته بود سربازش را سير كند، بجنگد و از خاكش دفاع كند،

تو هم باید یه مدت ته‌نشین شی. فعلا می‌تونم بگم که پتانسیل زیادی داشتی و تا حدودی هم حیف شد :)

کمی از ته نشین شدن محتویات این کتاب در ذهنم بگذره سعی می‌کنم با نوشتن ریویو‌ش به میادین گودریدز برگردم.

تو بعضی از قسمت‌ها من رو یاد "خانم دلوی" میندازه. وقت‌هایی که طرف میخواد ابراز عشق کنه اما زبانش با طرف مقابل فرق داره و دور و دورتر میشن. تو سرشون حرف میزنن و خودخوری میکنن اما نمیگن چه حالی دارن. این فاصله‌ای که عشق رو کدر می‌کنه و شاید به عنوان کتاب میخواد برسه. اما نکته‌ی تلخ اینجاست که دوست‌داشتنی که توصیف میکنه سالم نیست، که اگه بود قیاس هم معنایی نداشت. اونم با موقعیتی که دیگه مردی و نسبت به هر چیز راحت‌تره.

مرگ شخصیت با فصل مرگ "روان‌درمانی اگزیستانسیال " همزمان بود و الان به طرز عجیبی دارم جملات رو زیر ذره‌بین قرار میدم. بالأخره کتاب داره یکم اوج می‌گیره.