Status Updates From ئێستا کچێک نیشتمانمە

ئەم کاتەت باش

من ناوم "عەداڵەتە"

لەسەر زەمین چاوێکی خواو

دەستێکی خوام.

ئەوەتەی هاتوومە ئەم نیشتمانەوە

کەس نامناسێو کەس نامبینێو

ئەوەی ناوی نەبێ منم.

من لێرە تەنهام.

Best

ئەم کاتەت باش
من ناوم" عەداڵەتە"
لەسەر زەمین چاوێکی خوا و
دەستێکی خوام.
ئەوەتەی هاتوومەتە ئەم نیشتمانەوە
کەس نامناسێ و کەس نامبینێ و
ئەوەی ناوی نەبێ ،منم.

وقت بخیر
اسم من "عدالت" است
در روی زمین چشمی از خُدا و
دستی از خُدایم.
از هنگامی کە بە این میهن آمدەام،
کسی مرا نمیشناسد و کس مرا نمی‌بیند و
آنکە اسم ندارد منم.

کە وڵات بوو بە چەتەوڵی هەڕەشە و
چی دەرگایە لێی داخستی
ئیتر شتێک نییە لەودا هەرگیز
تۆ پێی بڵێی خۆشەویستی


آنگاە کە ممکلت به راهزنانِ
تهدید، تبدیل شد و
همۀ درها بە رویت بستە شد
دیگر هرگز چیزی در آن نیست
کە آن را عشق بنامی.

"شێرکۆ بێکه‌س"

سلام... عزیزم... سلام!
اسم من کُرسی است
هیچ کس نداند، من می‌دانم
آن همە چاقویِ غدر
آن همه جویبارِ خونالود
آن همە نقاب دزدی
آن همه تنفر سیاه
بخاطر دستیابی به من است و
بخاطر رسیدن به من، روی می‌دهند!

اما نمی‌گویند، هیچ کُدام اعتراف نمی‌کنند
کە بخاطر رسیدن به من است!
همە می‌گویند بخاطرِ چشم و
قامتِ آزادی است!
بخاطر شیر کودکان است!
بخاطر آب و... آشیان گنجشک و
بخاطر شبیخون نابهنگام
گرگهای دور و بر است...

نگذاریم زاگرس تنها بسوزد...

شیرکو بیزاریم
من و تو و ما
و حتی اویی که
هنوز لبخند
از نقابِ دروغین برنگرفته...
بیزاریم از بودن
همچو زاگرسی
که به آتش دل بسته است!
تا بیهوده سبز نماند
در زمانه ای که
زنده ماندن
چیزی جز سلاخی زندگی نیست.

آگر
خرداد 99

کسی دیگر سرود قلابی را نمی‌خواهد!!! حیفم آمد دوباره این شعرِ شیرکو را در اینجا نیاورم

ای میهنِ یک رنگ و
ای میهنِ یک صدا و
جاافتاده میان سیاه و سفید و
اخمو و عبوس
در یک آبِ راکد!
این سرود همچو پول تقلبی است
هیچ‌کس و هیچ مغازه و هیچ بازار و
هیچ عقل و
هیچ گوشِ بیزارِ
این زمانه آنرا قبول ندارد!

ئه‌ی نیشتمانی یه‌ک ڕه‌نگ‌و
ئه‌‌ی نیشتمانی یه‌ک ده‌نگ‌و
جێگیر له‌ناو ڕه‌ش‌و سپی‌و
گرژو مۆنیش
له ئاوێکی ڕاوه‌ستاودا!
ئه‌م سروده وه‌کو پاره‌ی قه‌ڵب ناچێ!
هیچ که‌سێک‌و هیچ دوکان‌و هیچ بازاڕێ‌و
هیچ عه‌قڵێک‌و
هیچ گوێچکه‌یه‌کی بێزاری
ئه‌م سه‌رده‌مه لێم وه‌رناگرێ!

ای میهنِ یک رنگ و
ای میهن یک صدا و
جاافتاده میان سیاه و سفید و
اخمو و عبوس
در یک آبِ راکد!
این سرود همچو پول تقلبی است

به نامِ آزاد و فرهاد خسروی

چه‌ندین وه‌رزه نانی بڵێن
به هه‌نگوینی خه‌یاڵه‌وه ئه‌خۆین!
چندین فصل است نانِ وعده را
با عسل رویا می‌خوریم!

نه شیرکو گیانم
چندین فصل نه
چندین سال است

آنقدر وعده داده‌اند
که دیگر داریم از زیادی‌اش
بالا می‌آوریم

یک روز
هرچه زودتر
به تمامِ کودکان سرزمینم
حقیقت را باید بگوییم:
رویایی دیگر اینجا نمی‌روید جز مرگ
جز یخ...جز سرما

ادامه شعر من نامم کُرسیِ(قدرت) است

هه‌موو ئه‌ڵێن له‌به‌ر چاوو
همه می‌گویند بخاطر چشم و

باڵای جوانی ئازادییه!
قامتِ آزادی است!

له‌سه‌ر شیری ساوایانه
بخاطر شیر کودکان است

له‌به‌ر ئاوه.. له‌سه‌ر نانه
بخاطر آب.. برای نان است

له‌سه‌ر گوڵه‌و.. له‌به‌ر هێلانه‌ی چۆله‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌که‌و
بخاطر گُل و.. آشیان گنجشک و

له‌سه‌ر شاڵاوی ناوه‌ختی
بخاطر شبیخون نابهنگام

مه‌رحه‌با.. گیانه.. مه‌رحه‌با!
سلام..عزیزم..سلام!

من ناوم کورسییه
نامم "کُرسی" است

که‌س نه‌یزانێ من ئه‌یزانم
هیچ‌کس نداند، من می‌دانم

ئه‌م هه‌موو چه‌قۆی غه‌درانه
آنهمه چاقوی غدر

ئه‌م هه‌موو جۆگه‌ی خوێنانه
آنهمه جویبار خونآلود

ئه‌م هه‌موو ماسکی دزییانه
آنهمه ماسک دزدی

تۆ نیشتمان..!
ئه‌م سرووده چی لێبکه‌م!؟
ئه‌گه‌ر هێناوته بۆ ئه‌وه‌ی
له باتی ماڵ، له بری کار، له جیاتی ژن
به‌ڵێنی بێ قاچم باتێ
بیبه‌ره‌وه، با کورسیه‌کانی په‌رله‌مان
گوێی لێبگرن!

تو ای میهن...!
با این سرود چکار کنم!؟
اگر قصدت اینست
بجای خانه، بجای کار، بجای زن
وعده‌ی بی‌مایه به من دهی
آنرا با خودت ببر، تا کرسی‌های پارلمان
به آن گوش فرا دهند!

بایه‌ک به چرپه پێم ئه‌ڵێ:
که نیشتمان ئیشی پێت بوو
خۆی دێت بۆ لات.
هه‌ر ئه‌و کاته‌یش زه‌رده‌خه‌نه ئه‌گرێت‌و
دێته پێشێ‌و ماچت ئه‌کات!
وه‌ختی که ئیشی پێت نه‌ما
ئه‌گه‌ر خودایش له به‌ینا بێ‌و
تکاکار بێ
نایه‌ت بۆ لات!

بادی در گوشم زمزمه می‌کند:
آنگاه که میهن با تو کار داشت
خود به سراغت می‌آید.
در همان حال با پوزخندی
پیش می‌آید و می‌بوسدت!
وقتی هم که با تو کار نداشت
حتی اگر خدا هم پادرمیانی کند

من مێینه‌م! من سه‌راپا هه‌موو
جه‌سته له گوناهو پرسیاری ڕووتی
حه‌رام پێکهاتووه! له یه‌که‌م ڕۆژی
بوونمه‌وه به‌ردی ڕه‌جم له قوماتمه‌وه پێچراوه‌و
نیشتمان تفم لێ ئه‌کات

من مادینه‌ام! من سراپا تمامِ
تنم از گناه و پرسش عریانِ
حرام بوجود آمده است! از همان روزِ
خلقتم سنگ رجم به قنداقم بسته شده است و
میهن به رویم تُف می‌اندازد

ئه‌لێم له‌وانه‌یه ڕﯙژێ
وه‌ختێ ئیتر بێ هیوا بووم
هه‌ر خۆم بخنکێنم

فکر می‌کنم شاید روزی
آنگاه که ناامید شدم
خودم را با خودم خفه سازم

I need to read now

I need to read now

شه‌و باش!
من ناوم کراسی ژنانه‌یه
ئه‌وه‌ی نیشتمان پێی شه‌رمه
بیکاته به‌ری خۆی منم!
ئه‌م مێژووه نێره. ئه‌م نیشتمانی سمێڵه
ته‌نها جارێ منی نه‌کرده به‌ر هه‌تاوێ

شب بخیر!
من نامم پیرهنِ زنانه‌ است.
آنچه میهن، شرم دارد
بر تن خود بپوشاند، منم!
این تاریخِ نرینه، این میهنِ سبیل
تنها یکبار مرا به تنِ آفتابی نپوشانید

من خۆم ڕۆژ بووم
به‌ڵام پڕیان کردم له شه‌‌و

من خود روز بودم
اما از شب مرا انباشتند