Status Updates From Le Livre de l'Hospitalité

به من گفت: "خیال می‌کنی می‌نویسی. قبلاً همه چیز را نوشته‌ای، سپس همه‌چیز را فراموش کرده‌ای. "
فکر کردم حتما همین‌طور است. من درباره‌ی فراموشی می‌نویسم، یا بهتر بگویم، فراموشی را می‌نویسم و رفته‌رفته فراموش می‌کنم چه نوشته‌ام.
چه کسی چیزی را می‌خواند که برای خواندن نیست؟ من برای هر خواننده‌ای که قدر‌ناشناسانه دلسرد شده کتاب می‌خوانم. برای همه کتاب می‌خوانم.
و کتاب خواندن‌ام فریادی مأیوسانه‌ست.

می‌گفت: "در پایان، هیچ نیست، اما این مرز بازهم پایانِ مقدر نیست."

"تنها شما مرا می‌یابید، زیرا ریشه‌های‌ام در کتاب‌تان است."
دانای دیگری پاسخ‌اش داد: «کتاب به هیچ‌کس تعلق ندارد.‌ تنها به واژه‌هایی تعلق دارد که رفته‌رفته خود را از بندشان می‌رهاند. چه بر سر واژه‌ها می‌آید، زمانی که به وادی سرگردانی‌شان بازگردند؟ درماندگی ما نیز-چون آن‌ها - پایانی ندارد."
"روزی متوجه شدم که هیچ کتابی از آن من نیست، چرا که افسوس، صرفاً کتابی بود ناتمام که واژه‌ها با بی‌رحمی از من ربودند."

دانایی می‌گفت: "درد حجیم‌ترین کتاب است، زیرا تمام کتاب‌ها را در خود جا داده."
زندگی با شیره‌ی درختان ما نگاشته می‌شود.
مرگ بر روی برگ‌های زردشان قابل خواندن است.
روح‌ات را نوازش بده. کتاب‌ات را نوازش بده. هر دو تشنه‌ی محبت‌اند.