Status Updates From Behemoth, or The Long Parli...

Covers plots of Parliament to become sovereign, Hobbes accuses them of intending to set up an oligarchy. Parliament petitions to remove right of the King to the militia and take upon itself right to make appointments, etc. Stirring up of conflict by Presbyterians. Both sides raise armies. Dialogue II.

Anti-pope, Universities, 'money-power' of Parliament and sects. Forces that sought to limit sovereignty of the King. A focus on religion and Catholicism. Hobbes is talking about the forces that undid Charles I in Dialogue I.

هابز، معتقد است که پارلمان با تضعیف اقتدار سلطنت، نظم سیاسی را به خطر انداخت. هابز، این وضعیت را نتیجه‌ی «غرور فکری» می‌داند که افراد را به این باور می‌رساند که می‌توانند خود به‌تنهایی حق و باطل را تشخیص دهند.

هابز هشدار می‌دهد که قانون، اگر در تعدد مراکز قدرت گم شود، به سلاحی برای تفرقه تبدیل می‌شود. این دیدگاه، امروزه در تحلیل‌هایی چون "دولت فرومانده" (failed state) یا "دولت در دولت" (deep state) بازتاب یافته است.

در جهان امروز که بحران‌های سیاسی و رسانه‌ای مشروعیت نهادهای قانون‌گذاری را به چالش کشیده‌اند، هابز بار دیگر به گفت‌وگوی ما بازمی‌گردد.

چگونه می‌توان از فروغلتیدن آن به ورطه‌ی عوام‌زدگی جلوگیری کرد؟

نگاه هابز در این کتاب در تضاد آشکار با فلسفه سیاسی لیبرال ـ دموکراتیک است
با این حال، هابز به شکلی پیش‌گویانه نشان داد که چگونه، در نبود سازوکارهای عقلانی و اقتدار مرکزی، دموکراسی می‌تواند به پوپولیسم و حتی فروپاشی منجر شود.

هابز با لحنی هشداردهنده می‌نویسد که هنگامی که طلاب، معلمان، واعظان و نظریه‌پردازان پارلمان را در برابر پادشاه می‌نشانند، در واقع بذر شورش و فتنه را می‌کارند.

هابز، گرایش‌های دموکراتیک و مشارکتی را آماج نقد قرار می‌دهد. او باور دارد که مردم، به‌طور طبیعی، نه‌ تنها درک دقیقی از سیاست ندارند، بلکه به‌راحتی توسط رهبران کاریزماتیک یا عوام‌فریب، تحریک می‌شوند.

در نگاه هابز، قانون‌گذاری کاری تخصصی و فنی است که نباید در معرض احساسات عمومی و غوغای توده‌ای قرار گیرد. به همین دلیل، او پارلمان را به‌مثابه خطری بالقوه برای ثبات سیاسی معرفی می‌کند

اگر پارلمان بخواهد خارج از فرمان حاکم کاری کند، در واقع در حال بازتولید وضع طبیعی است که در آن هیچ توافق نهایی‌ای در کار نیست. بنابراین، «اقتدار واحد» نزد هابز، نه صرفاً ترجیحی عملی، بلکه ضرورتی هستی‌شناختی برای بقاء نظم مدنی است.

پارلمان نمی‌تواند منشأ قدرتی مستقل باشد، بلکه باید ابزاری در خدمت حاکم مقتدر باشد. هرگونه چندپارگی در منبع قانون‌گذاری، به هرج‌ومرج، تفرقه و نهایتاً به جنگ داخلی می‌انجامد.

از نظر هابز، پارلمان زمانی مشروع است که در چارچوب قراردادی که مردم برای ایجاد اقتدار مرکزی بسته‌اند عمل کند.
اما هنگامی که این نهاد خود را منبع قدرت بداند و به مقابله با سلطه مشروع برخیزد، دیگر کارویژه‌اش را از دست می‌دهد.

هابز، برخلاف بسیاری از لیبرال‌ها، نگاه انتقادی و عمیقی به پارلمان دارد. در بهیموت، او پارلمان را نه تجسم اراده عمومی، بلکه نهادی می‌بیند که در بزنگاه‌های تاریخی، می‌تواند دچار عوام‌زدگی و تسلیم در برابر امواج توده‌ای شود

هابز با شیوه‌ای دیالوگی و تمثیلی، سقوط نظم سلطنتی و پیدایش هرج‌ومرج را بازخوانی می‌کند
در این بستر پارلمان به‌عنوان بازیگری کلیدی ظاهر می‌شود؛ نهادی که به زعم هابز، با عبور از حدود مشروعیت خود، زمینه‌ساز فروپاشی نظم اجتماعی شد

هابز انقلابی را در اندیشۀ غربی رقم زد، اما این بدین معنی نیست که همه یا حتی بیشتر استدلال‌های او پذیرفته شدند. در جهان انگلیسی‌زبان، اکراه بسیار زیادی در قبول ماتریالیسم هابز و سپردن اقتدار سیاسی و دینی به حاکمی قدرتمند وجود داشت.

لویاتان حرکت آدمیان و جامعه بشری را به سوی جلو توصیف می‌کند یعنی گذار از وضع طبیعی به جامعه مدنی و بهیموت توصیف حرکت به سوی عقب یعنی به وضع توحش و شرارت و تبهکاری آدمیان است.