Status Updates From Dziady, część IV

KSIĄDZ

chce go sadzić

Usiądź, połóż się, oddaj zabójcze narzędzie,

Pozwól rany opatrzyć



No nieeeeee. Co robisz?! Nie wiesz, że nie wolno wyjmować noża z rany?!

Powiedz, że byłem zawsze rumiany, wesoły,

Żem ani wspomniał nigdy o kochance, Ze sobie grałem w karty, piłem z przyjacioły...

Že ta pijatyka... tańce mi się w tańcu... ot

uderza nogą

skręciła noga.

Z tego umarłem...

przebija się

KSIĄDZ

Jezus, Maria! bój się Boga!

Kobieto! puchu marny! ty wietrzna istoto!

Postaci twojej zazdroszczą anieli,

A duszę gorszą masz, gorszą niżeli!...


No z przesłaniem się nie zgadzam, ale mocy temu nie można odmówić

Tak, niech żyje!... i z cicha przydałem: bądź zdrowa!

Wtem (o, gdy mię wspomnienia same nie zabiją!) Ksiądz wyrzekł drugie imię i krzyknął: „Niech żyją!"

Natychmiast umarł we mnie Godfred i Jan Trzeci.

Odtąd wszystkich spraw moich, chęci, myśli panią,

Ach, odtąd dla niej tylko, o niej, przez nią, za nią!

GUSTAW

z gniewem

Starcze! a gdy ja zacznę oskarżać nawzajem, Przeklinać twe nauki, na sam widok zgrzytać?

Ty mnie zabiłeś! czytać! ty mnie nauczyłeś

W pięknych księgach i pięknym przyrodzeniu czytać!

Ty dla mnie ziemię piekłem zrobiłeś

z żalem i z uśmiechem
I rajem!

mocniej, ze wzgardą

A to jest tylko ziemia!

PUSTELNIK

Każdy cud chcesz tłumaczyć; biegaj do rozumu...

Lecz natura, jak człowiek, ma swe tajemnice,

Które nie tylko chowa przed oczyma tłumu,

z zapałem

Ale żadnemu księdzu i mędrcom nie wyzna!

Gustaw: tworzy cholera pół poematu w którym przyrównać się do świetlika. Niezwykle to piękne, mądre i oryginalne

Słuchacze: Czy można, żeby robaki/Rozmawiały tak jak ludzie?

Czyli słońce światu płonie,
Czy noc wciąga szatę ciemną;
Jej wyglądam, za nią gonię,
Zawsze przy mnie, lecz nie ze mną

Gdy na dziewczynę zawołają: żono!

Już ją żywcem pogrzebiono!

Wyrzeka się przyjaciół, ojca, matki, brata,

Nawet... słowem, całego wyrzeka się świata


No w naszym patriarchalnym świecie relluje bardzo

śpiewa

Przestań płakać, przestań szlochać Idźmy każdy w swoją drogę, Ja cię wiecznie będę...

urywa śpiewanie

wspominać


Boże, żebym umiała tyle zawrzeć w urwaniu zdania!

Może cię zdziwia jego postać?

KSIĄDZ

Czyja?

PUSTELNIK

Mojego przyjaciela.

KSIĄDZ

Jako? tego kija?

PUSTELNIK

Niezgrabny, jak mówiłem, wychowany w lesie.

Przywitaj się


PIĘKNE--> daje vibe Hamleta

PUSTELNIK

do jodły

Chodź, bracie, nie lękaj się dobrego księżyny.

DZIECI

Tato! ach, patrzaj, co on w ręku niesie: Jak zbójca z wielką gałęzią jedliny.

"I znalazłem ją na koniec!

Znalazłem ją blisko siebie,

Znalazłem ją!... ażebym utracił na wieki!"

"Bujałem po zmyślonym od poetów niebie"

Znasz ty Ewangeliją?

PUSTELNIK

A znasz ty nieszczęście?

KSIĄDZ

Dobrze, gotówem na wszelkie usługi, Lecz od twojego wieku aż do grobu Gościniec jest arcydługi.

PUSTELNIK

z pomieszaniem i smutnie sam do siebie

Ach, tak prędko przebiegłem gościniec tak długi!

KSIĄDZ

Dlatego jesteś znużony i chory. Posil się; wraz przyniosę jadło i napoje.


To się dogadali! I powiedzcie, że klasyki nie potrafią być zabawne

Cała IV to jest Gustaw gadający jakiś poetic stuff nawiązujący do samobójczej śmierci i złamanego serca i ksiądz który ni chuja rozumie, ale próbuje się bujać do tego

"Idę z daleka, nie wiem, z piekła czyli z raju,

I dążę do tegoż kraju .

Mój Księże, pokaż, jeśli wiesz, drogę!"

PUSTELNIK

powolnie i smutnie

Trup... trup!... tak jest, moje dziecię.

DZIECI

Trup... trup... ach! ach! nie bierz tata!

PUSTELNIK

Umarły!... o nie! tylko umarły dla świata!

Absolutnie cudowne. Chłop musiał godzinami obmyślać tę odpowiedź pod prysznicem. A nie, czekajcie, on tak trochę nie żyje...