Status Updates From Dikt i Samling

Startet på denne i sommer og stoppet, men fikk motivasjon til å prøve igjen etter å ha sett ivar assen ein musikal!

Eg er din mann,
for meg er dette brød,
for meg er dette vin.
Eg hyller livsens trå
som sår og sår
og alltid trur på gror.

Den femnde kvinna låg
i nye syners rus:
Eg er den rike jord.
Eg var som en halvtom brunn.
Eg er ein song
og var ein sprokken munn.

Det er i angens tid
- og angar gjer den skrift,
og angar gjer den hand
som skriv
sitt blad
i kjærleiks bok.

Mi villfarne hand, tumlande
der ho ikkje hadde noko å gjera
- fordi alt var så lavande rikt
og liksom for meg, for meg.
Alltid søkande i blinde.
Stum står ein i mørkret.

Ei hand full av støkk
og takk og undring,
kan eg rekke deg den?

Ljoset brenn i ruta der han er venta.
Det går stilt for seg då han er fremkomen:
Noken einsam stig or huset og blir med,
rakt rakt attende til fjella.

Der møter dei, alle dei fjell:
sommarfjell, vinterfjell, blåfjell.
Ein fjellmann må attende dit han kom ifrå,
alt bratt og einsamt er hans heim.

Du med ungdoms bitre søte ring
i minnet
- då ein kyss var eit under
og ei hand ein draum -
kvar er du no?
Det ropar på deg og
din manndom.
Det ropar,
og din harde kjake knytest.

Du i din høgstdag,
du som skal og skal og skal.
Som skal møte duren under jorda,
binde stutar som har sliti seg,
finne svalande kjelder,
skaffe barn ting å tru på
- og som skal kunne le
når alt samen synest rådlaust.