Status Updates From Evening at The Talk House

Oh man oh wow. Not what I expected. What a strange poetry Wallace Shawn has with his language. It’s so creepy and delightfully human.

ایده خوبیه. اما می‌تونست خیلی بهتر باشه. چندجایی دیدم به ترجمه خرده گرفتند. اما تجربه من با بهرنگ رجبی -به‌دلیل این‌که لحن نثر معاصر نمایشنامه‌های آمریکایی رو خوب منتقل می‌کنه- تا بحال خصمانه نبوده.

رابرت: پس تو از یاد آوردن و مرور کردن گذشته لذت نمی‌بری؟ برا من این عالی‌ترین لذت زندگیه. گذشته عالی بود و من عاشق اینم که بهش فکر کنم.
جِین: خب، تو خیلی خوشبختی.
رابرت: آره. ببخشید.

عامل حیاتی تو تعیین این که یه آدمی می‌خواد بهت ضربه بزنه یا نه این نیست که چه‌قدر درسِ کار کردن با مواد منفجره گرفته، اینه که چه‌جور حسی نسبت به تو داره.

نقش نویسنده فقط این بود که انتخاب کنه گاوهای روی صحنه بگن "ما" یا بگن "ما ما".