Status Updates From موقعیت صاحبان صنایع در ایرا...

کتاب تمومه و فقط مونده یه‌سری ضمائم و تعلیقات مثل نامه‌های علی خسروشاهی، عکس‌ها و...
جالبه که پسر علی یعنی حسن خسروشاهی تو کانادا یه کسب‌وکار خرده‌فروشی لوازم الکترونیکی راه می‌اندازه که خیلی هم موفق می‌شه و بعدش هم این کسب‌وکارو می‌فروشه و کار املاک و مستغلات رو ادامه می‌ده =) واقعاً خانوادگی کارآفرین بوده‌ن این دوستان.

فصل دهم با گروگان گرفته شدن علی خسروشاهی و سایر مدیران و ملی شدن مینو به پایان رسید. مواردی که در حکم ملی شدن سهام خانواده‌ی خسروشاهی اومده بود بعضاً خنده‌دار و غیرواقعی می‌نمود (وابستگی به رژیم سابق، داشتن دفتر مخصوص در اروپا، کوشش در ایجاد وابستگی اقتصادی و فرهنگی و...) اما شما جو حاکم بر مملکت پس‌از ۵۷ و فاز مبارزه با امپریالیسم رو اصلاً دست‌کم نگیرید :))))

خوندم تا پایان فصل ۹
جالبه که خسروشاهی با این‌که کارآفرین به‌شدت خفنی بوده خیلی ساده‌زیست و خاکی و دوست‌داشتنی بوده و در عین حال، کار باهاش سخت بوده چون از جیک‌وپوک شرکت خبر داشته و راحت به هر کسی اعتماد نمی‌کرده.

انتهای فصل ۸ اشاره‌ی مختصری داشت به رابطه‌ی فعالان اقتصادی با آیت‌الله خمینی و آرا و نظرات افرادی چون بهشتی و بنی‌صدر درباره‌ی فعالیت صنایع آن زمان. فصل ۹ رو هم تا وسطاش خوندم که درباره‌ی شخصیت و شیوه‌ی مدیریت منحصربه‌فرد علی خسروشاهی بود و در خلالش به یه حکایت قدیمی از یکی دیگه از خسروشاهی‌ها رسیدم که پیش‌تر پدرم یا عموم در قالب «داستانی پیرامون کلاه‌شرعی گذاشتن در گرفتن بهره‌ی وام» برام تعریف کرده بود.

کتاب در این قسمت‌ها شدیداً دچار تکرار و تناقض شده بود و انگار نمی‌خواست به نقش شاه و تکنوکرات‌ها در پیشرفت و رشد صنایع اذعان بکنه یا می‌خواسته و مجبورش کرده‌ن نکنه.

این پاکدستی و زیر بار زور نرفتن شرکت مینو و مدیرانش هم جالب بود برام. تُرک واقعی بودن =)

بانک توسعه‌ی صنعتی و تخصیص اعتباراتش هم جالب بوده و کتاب سعی داشت برخورد بانک با درخواست‌های اعتبار از طرف سرمایه‌گذاران وصل یا بدون پارتی رو بدون جانبداری نشون بده

در ادامه‌ی این فصل، مطالبی راجع‌به انقلاب شاه و میهن و عرضه‌ی سهام کارخانه‌ها به کارگران و مردم، شریک شدن کارگرها در سود کارخانه‌ها، داستان سرمایه‌گذاری Nestlé و L'Oreal در ایران و رابطه‌ی شرکت‌ها با بانک توسعه‌ی صنعتی و معدنی ایران خوندم. جالب‌ترین بخش‌های این کتاب برام اوناییه که گریزی به تاریخ معاصر می‌زنه و سراغ علل سقوط سلسله‌ی پهلوی و رخ دادن انقلاب ۵۷ می‌ره.

فصل جدید به ارتباط صاحبان سرمایه و صنایع کشور با دولت و حکومت پهلوی اختصاص داشت و تا وسطاش خوندم. خیلی جالبه که این صاحبان صنایع و سرمایه‌دارهای مدرن نه پشت حکومت وایسادن نه طرف انقلابیون رو گرفتن و آخر سر هم اموالشون مصادره شد و بیشترین ضرر رو متحمل شدن =)

فصل هفتم کتاب درباره‌ی موضوع واردات شیرخشک دامی به‌جای شیرخشک مناسب انسان و دستگیری خسروشاهی‌ها و بازداشتشون به‌مدت ۱۴ روز و پشت‌پرده‌های ماجرا بود.
چیزی که مهمه اینه که تقلب و بستن با گمرک و وزارت‌خونه از زمان شاه تا همین الانم بوده و هست و خب اگر خسروشاهی‌ها نبودن که اینو افشا کنن، شاید یکی دیگه یه روزی افشا می‌کرد.
مهم اینه سوت‌زن و افشاگر امنیت داشته باشه نه این‌که خودش دستگیر شه و متهم شه.

فصل ششم تموم شد 😁✌️
چه کارها و تلاش‌هایی برای جدا شدن از شیوه‌های تبلیغ سنتی و بازاریابی به شیوه‌ی مدرن انجام شده در این شرکت. دونستن و خوندنشون جذابه و آموزنده و دید خوبی نسبت‌به وضعیت بازار کالاهای مختلف پیش‌از انقلاب ۵۷ بهمون می‌ده.

درواقع، این سیستم بازاریابی جدیده که باعث تداوم فروش محصولات مینو در نیمه‌ی دوم دهه‌ی ۵۰ می‌شه، زمانی که عرضه‌ی کالا بیشتر از تقاضای مردمه.

فصل جدید که درباره‌ی سازمان بازاریابی شرکت سهامی خوراکه رو شروع کردم و این‌جوری بوده که یکی از مدیران بازنشسته‌ی آمریکایی به خرج خود دولت آمریکا اومده پیش حسن خسروشاهی و بهش راه‌رسم مدیریت درست و بازاریابی محصول و اینا رو یاد داده و این تغییرات تدریجاً تو شرکت ایجاد شده همزمان با توسعه و رشد شرکت.

فصل دیگری با موضوع سازمان پخش و فروش شرکت خوراک رو تموم کردیم و واقعاً موضوعات مربوط به چالش‌ها و دستاوردهای مینو در بخش توزیع و فروش اجناس خواندنی و جالب بود =)

فصل چهارم رو تموم کردم و به‌جز زیبایی ندیدم. دهه‌ی ۱۳۴۰ دهه‌ی طلایی اقتصاد ایران بود و سرازیر شدن درآمدهای نفتی به بودجه بدبخت کرد ما رو :(

فصل سوم کتاب به داستان اخذ نمایندگی شرکت‌های خارجی مختلف توسط علی و حسن و جلیل خسروشاهی گذشت؛ از هنکل آلمان و نستله تا شرکت دارویی بوتس انگلیس. در ادامه‌ی داستان هم شرکت سهامی خوراک تأسیس شد و ماجرای فروش و پخش پودر تاید و مشارکت با شرکت پروکتور اند گمبل رو خوندم درباره‌ش که بسیار جالب بود و خواندنی =)✌️

فصل دوم هم به پایان رسید و کارخونه‌ی پارچه‌بافی تعطیل شد!
اشارات کتاب به حوادث تاریخی-سیاسی اون دوره بسیار به‌جا بود و از خلال اسناد تاریخی بهش پرداخته شده بود. صحبت از حزب توده و جنبش‌های کارگری بود که چوب لا چرخ کارخونه گذاشتن تا اندازه‌ای و همچنین تغییر وضعیت واردات در ایران پسارضاشاهی و بعداز جنگ جهانی دوم.

رسیدیم به تأسیس کارخانه‌ی پارچه‌بافی آذربایجان در قزوین (بله چون مؤسسانش از تبریز مهاجرت کرده بودن 😂) و رونق محصولات کارخانه چون اینا پارچه‌های ضخیم تولید می‌کردن و واردات این پارچه‌های ضخیم‌تر نمی‌صرفیده و اینا بی‌رقیب می‌تازوندن.

بریم سراغ یه کتاب جدید 😁
فصل اول رو تموم کردم و کلی از کتاب ایراد تایپی گرفتم. موضوعش همچنان جذابه برام و چیز کم‌پرداخته‌ایه. یه جاهایی جزئیات بیش‌ازحد بهشون پرداخته شده و یه جاهای دیگه‌ای سریع ازشون عبور شده.