Status Updates From 族长的秋天

بیگانه تا ابد با صدای شیپور آزادی، با فشفشه‌های شادی و ناقوس‌های سرخوشی که این خبر خوش را به جهان می‌رساندند:

زمان شمارش‌ناپذیر ابدیت، سرانجام، به پایان رسیده است.

با سوت آرام فتق یک پیرمرد مرده، افکنده از ضربه چوب‌دست مرگ، پروازکنان در هیاهوی مبهم آخرین برگ‌های یخ‌زده پاییزش به سوی اقلیم تاریک حقیقت فراموشی، از ترس، آویخته از پاره‌های پوسیده جبه مرگ، بیگانه با غریو توده‌های زنجیرگسسته که به خیابان‌ها ریختند و مرگ او را با سرودهای سرور و شادمانی جشن گرفتند

جباری مضحک که هرگز ندانست پشت این زندگی کدام است و روی آن کدام. این زندگی را ما با همه‌جایی سیری‌ناپذیر دوست داشتیم و شما هرگز جرئت نداشتید آن را به تصور آورید، زیرا می‌ترسیدید چیزی را بدانید که ما آن را به بهترین وجه می‌دانستیم و آن اینکه زندگی، سخت و بی‌دوام است، اما یکی بیش نیست، ژنرال».
زیرا ما می‌دانستیم کیستیم و حال آنکه او پیوسته در جهل و بی‌خبری ماند

آنجا که عشق از جرثومه‌های مرگ، آلوده می‌شد، اما تماماً عشق می‌ماند، ژنرال من، آنجا که خود شما تنها سایه گذرای چشمانی رقت‌بار پشت پرده‌های گردآلود دریچه یک قطار بودید. تنها دو لب خاموش بودید که می‌لرزیدند. وداع زودگذر یک دستکش اطلس در دست بی‌صاحب پیرمردی بی‌سرنوشت بودید که ما نه هرگز دانستیم کیست، نه دانستیم به چه می‌ماند، نه دانستیم یک دروغ خیال است یا چیز دیگری.