Status Updates From یادداشتهاى شیطان

Ucube mi ucube bir türün giderek daha fazla hüküm sürmeye başladığı şu yeryüzünde olmak bana tiksinti vermeye başladı. Yasaları değiştirmek ve ölümü parmaklıkların ardından kurtarmak için de zamana ihtiyaç var. Yine de insanlar bunu kendi elleriyle yapıyorlar. Yani hayır, yapan ben değilim, kendileri. Acımasız biri olduğumu düşünme, hayır, ben yalnızca mantıklı biriyim.

Tahtım üzerine yemin ederim! İnsanlaştıktan sonraki bütün o aşk üzerine sayıklamalarım da neydi öyle? Kucağımı kimlere açtım ben? Sana, değil mi... dostum?

Ah, bakır borular her zaman öfkeyle haykırmaz, daha ziyade, hatta epey ziyade, kızgın, paslı bir demirin acı acı sızlanmalarıdır, bükülmüş çubukların kaygan ve kış gibi, yalnız ıslıklarıdır duyulan; böyle bir sesle fikirler donar kalır, yürek paslı bir yuva hasretine boğulur. İçimde, ateşte yanabilecek ne varsa yanıyordu.

Hançerem* bir bakır boru, soluğumsa en dar çatlaklara sızacak şiddette bir kasırga; bense rüzgâr altında çınlayan, tıngırdayan, gıcırdayan bir demir yığınıyım.
*gırtlakta sesin çıktığı varsayılan alan.

Aşklarımızın ya da ömrümüzün başlangıçları, Roma’nın ya da Fransız Devrimi’nin başlangıçları-bütün başlangıçlar ne kadar güzel! Peki ya sonraları? Tek bir insan, ömrünü doğduğu kadar güzel bitirebilse bile kitlelerin, evet kitlelerin Wandergood, bütün toplu ayinleri mutlaka ve mutlaka rezaletle sonlanır!

Şu asabi yumurcağa da bakın, Şeytan olmak istermiş! Şeytan’ın dişinin kovuğunu doldurmayacak şu dünyalı tohum, demek benim tahtıma talip olmuş! Kafamı daha da aşağıya eğerek gözlerimi kaçırdım: Küçümseyişimin, ilahlara özgü kahkahalarımın gözlerimde alev alev parladığını duyumsuyordum ve benim saygıdeğer halefim bu kahkahaları görmemeli, bilmemeliydi.

Düşünmeden de olsa kanun konusunu açtığınızda gülesim geldi; Şeytan’ın rüyasıdır bu. Kral tam da zaten kanunu çiğnemek için, kanun üzerinde bir irade var olabilmesi için gereklidir!

Kral her şeyi yapmaya muktedirdir. Peki ya cumhurbaşkanı! Hiçbir şey! Hiçbir iş yapamayan bir başkanı ne yapacaksınız?
Baştan aşağı saçmalık bunlar, gazetelerin uydurduğu şeyler.

Varlığım bana kainat kadar uçsuz bucaksız geliyordu; senin zamanından da mekanından da kopuyordum insan dostum! Bir an için gözlerimin önünde o kapkara Belleksizlik duvarım, insanlaşmış ruhumun karşısında çaresizce ezildiği o sızdırmaz engel belirdiyse de hemen kayboldu:..

Zihnimde tartışıp duruyordum: İnsanı hangi sınıra kadar kabullenebileceğim?

Olağanın sınırlarını aşıp ifade edilemezliğe vardığımda artık her şeyimle susacak olmak beni korkutuyor.

Kurdun kurt olması, tavşanın tavşan, solucanın da solucan olmasına sözüm yok; bunların ruhu karanlık ve zayıftır, itaatkârdırlar, ama sen insan evladı, sen kendini Tanrı ile Şeytan yerine koymuşsun!

yaşamımız ne denli rezil olursa, mutsuzluk da o denli artıyor; bunda hemfikir miyiz? Henüz seni sevemedim insan evladı, ama şu sıra bazı geceler senin çektiğin acıları, takatsiz bedenini, kutsal haça teslim ettiğin ruhunu düşünerek kaç kez gözyaşına boğulacak oldum.

yaşamımız üzerine uzun uzun düşündüm. Berbat bir yaşantı bizimki, öyle değil mi? Yeryüzünde insan olarak adlandırdıkları şu küçük üçkâğıtçı olmak ağır ve aşağılayıcı bir durum; kurnaz, açgözlü bir solucan bu, sürünüyor, acele acele çoğalıyor ve yalanlar söyleyerek kellesini kurtarıyor

kurşuni gözlerini kısıp küçümseyerek bakıyor ve soruyorsun: Bu ne biçim Şeytan, daha bu kadar basit şeyleri bilmiyor? Sen zebanileri gözünde büyütmeye alışmışsın…