Status Updates From جغرافیای اموات

وای که چقد دلم می‌گیره با داستاناش :( عین لامپ زرد و غروب جمعه تابستون. ولی خب زندگی هم همه‌ش شده همین دل‌گرفتگی؛ چیکارش می‌شه کرد؟ به قول کتاب که”به شرح ذیلت”.

چه غمگینم کرد همین اول کار:(
“ اردیبهشت ماه بود و درخت‌های دو‌ طرف خیابان، شکوفه‌های صورتی و سفید داده بودند. مصطفی فکر کرد که من برای همیشه مرده‌ام و دیگر هیچ کدام از این‌ها را نمی‌بینم.”
یادآور روزهای سوگ، با دیدن هر زیبایی..