Status Updates From تبریز مه‌آلود

جلد اول تموم شد، واقعا نمیدونم جلد دو رو هم بخونم و با فشارخونم بازی کنم یا همینجا دراپش کنم
متاسفانه خیلی دلم میخواد بدونم بالاخره تهش میخواد به چی برسه آقای نویسنده‌ی متوهم

آقای شخصیت اصلی همه چیز تموم، یک فصل کامل با یک روحانی بهایی درباره بابیت و بهاییت به مباحثه پرداخت. مباحثه‌ای که حتی من بی‌سواد در این زمینه هم از استدلال‌هایی که میاورد میتونستم ایراد بگیرم ولی به دلایلی آقای روحانی در مقابل ایشون لال میشد و سریع قانع میشد.
احساس میکردم دارم متن مباحثه‌های تو حموم اردوبادی با شامپوهاش رو میخونم.

۱. نویسنده اومده یه داستان کاملا ایرانی بنویسه ولی هیچ درکی از مناسبات فرهنگی ایرانی نداره، دو صفحه‌ی کامل داره طرز سلام‌علیک کردن ایرانیا رو مسخره و تحقیر میکنه
۲. کاملا با دیده تحقیر داره به زن ایرانی نگاه میکنه و فکر میکنه زن ایرانی هیچی حالیش نیست، انجمن‌های زنانه‌ی دوره مشروطه در تبریز رو هم یه دختر روسی اومد راه انداخت چون در ایران "کمتر زن‌های مقاوم و قهرمان دیده میشوند"
بختت زن ایرانی که همه باید گوهتو بخورن

وای باورم نمیشه، اینکه تاریخ رو تحریف کنی یک چیزه ولی اینکه بیای مهم‌ترین شخصیت تاریخی یک برهه رو کامل حذف کنی و تمام کنش‌هاشو بزنی به نام راوی یک چیز دیگس. ستارخان و باقرخان از یک چهارم اول کتاب به بعد کاملا حذف میشن و تمام کارهایی که انجام دادن رو راوی داره انجام میده. سوپرمن شورتشو روی شلوارش میپوشه و یک تنه قیام مسلحانه تبریزو رهبری میکنه:/
چقدر عقده توجه و فانتزی رهبر شدن داشتی آقای نویسنده که همچین خزعبلی نوشتی

ستارخان یه آدم بی‌سواد و سادس که حالا که رفته سفارت عثمانی همه اونجا دارن گولش میزنن که آذربایجان خودمختار بشه ولی من چون خیلی آدم باهوش و خوبیم براش نامه نوشتم و از این کار جلوگیری کردم 😐😒
لازم به ذکره که آقای راوی انقدر باسواده و انقدر نامه خفنی نوشته که ستارخان در جوابش گفته تروخدا زیر دیپلم بنویس منم بفهمم

اگه همزمان در حال خوندن هری پاتر نبودم قطعا این کتاب اسلامپم میکرد. نه داستان خاصی داره نه کاراکترای جذابی داره و نه حتی اتفاقات تاریخی رو بی طرف نوشته. فقط نشستیم داریم یه روایت یک طرفه رو از زبون مغرورترین و بیخودترین راوی دنیا میخونیم که معتقده همه (من جمله ستارخان) احمقن و خودش باهوشه.
همه هم تا میبیننش عاشقش میشن و ایشون به بهونه استفاده ازشون برای انقلاب با همشون لاس میزنه.
بس کن اردوبادی :(

حس میکنم این کتاب بیشتر ازینکه یه داستان رو در خلال یه دوره تاریخی روایت کنه، برای توضیح تاریخ مشروطه به زور یه قصه‌ای هم ساخته.
البته هنوز خیلی زوده برای چنین قضاوتی، برم جلو ببینم چی میشه

تا اینجای کتاب با داستان نه، بلکه با سبک نویسنده خیلی ارتباط گرفتم. هنوز سرنوشت شخصیت‌ها برام مهم نشده، اما دارم از سبک آروم، ادبی و لطیف کتاب و جزئیات تاریخیش لذت می‌برم. امیدوارم تا آخر بتونه این سبک رو حفظ کنه.