Status Updates From เจ็ดชาติภพ หนึ่งปรารถนา

Title: “Seven Unfortunate Lifetimes, All Thanks to a Single Moment of Impulse”, aka “Love You Seven Times” (drama)
Description: Xiao Xiang Zi, a cloud spirit in heaven, and Chu Kong mess up the red strings of fate by accident during their brawl.

As a consequence, they are sentenced to be a fated couple in the mortal realm for 7 lifetimes as a punishment for not getting along with each other.— NovelUpdates

ชูคงไม่ได้หยุดเดิน เขายังคงก้าวเดินไปข้างหน้าต่อไปเรื่อยๆ ทว่าท่ามกลางความมืดยามราตรี กลับมีรอยยิ้มประดับขึ้นมุมปาก
ใช่ เขารู้
ได้พบกับคนที่สามารถจับมือเดินเคียงข้างกันตลอดไป ถือว่าเป็นความโชคดีของพวกเขา
นางจะเป็นเพียงคนเดียวในชีวิตเขา และเป็นคนที่เขาพร้อมจะทำทุกอย่างเพื่อนาง

ชูคงนิ่งเงียบไม่ตอบอยู่นาน กลางดึกบนสวรรค์ค่อนข้างเงียบสงัด พวกเขาเดินมาเป็นระยะทางไกลมากแล้ว ระหว่างทางมีเสียงทอดถอนใจผสมกับเสียงกล่าวอย่างสะทกสะท้อน ราวกับเป็นเสียงของดวงดาวที่กำลังร่วงหล่น "ข้ารู้"
เสี่ยวเสียงจื่อถูไถที่ใบหน้าของเขา พึมพำอย่างไม่รู้ตัวนักว่า "ได้เจอกับเจ้า...ก็เป็น...ความโชคดี...ของข้าเช่นกัน"

เสี่ยวเสียงจื่อพึมพำข้างหูชูคงว่า "ได้เจอกับข้า..เป็นความโชคดีของเจ้า"

ตอนพิเศษ ๔ ค่ำคืนที่ดื่มจนเมามาย

เจ้าทึ่มสองคนได้ย้ายเข้าไปอยู่ในคฤหาสถ์หลังที่องค์เง็กเซียนฮ่องเต้ประทานให้และใช้ชีวิตอย่างมีความสุขเจือปนด้วยเสียงดังโหวกเหวกโวยวายอยู่บ้าง พวกเขาได้พาเจ้าปีศาจกว้างหน้าม้าขึ้นมาบนสวรรค์ บอกว่ามันเป็นสัตว์พาหนะเอาไว้ขี่ แต่แท้จริงแล้วกลับดูแลเหมือนเป็นสัตว์เลี้ยง

[ชมดาว]

เนื่องจากว่าเสี่ยวเสียงจื่อสงบเงียบเกินไปจริงๆ ชูคงแทบจะอดรนทนไม่ไหว อยากทำลายความเงียบนี้ลง แต่ถ้าไม่เปิดผ้าคลุมหน้าออกก็ทำอะไรต่อไม่ได้...ชูคงครุ่นคิดแล้วตัดสินใจเปิดผ้าคลุมหน้าของเสี่ยวเสียงจื่อออก จากนั้น...สีหน้าของเขาก็กลายเป็นแข็งทื่อ
ภายใต้ผ้าคลุมหน้าของเจ้าสาวเขาเห็นได้ชัดว่าผ่านการสวาปามมาจนปากมันเยิ้ม ชูคงถอนหายใจ "ข้าก็ว่าแล้วเชียว เงียบเกินไปไม่ใช่สิ่งที่ดี..."

ชูคงเดินเข้าไปในห้องหอ เห็นภรรยาที่เพิ่งแต่งงานของเขานั่งนิ่งอยู่ข้างเตียงเงียบๆ ก็อดที่จะใจสั่นไหวไม่ได้ เสี่ยวเสียงจื่อที่สงบเช่นนี้ ถือว่าเป็นเรื่องหายากจริงๆ
เขายืนอยู่ตรงหน้าเสี่ยวเสียงจื่ออยู่เป็นนาน เสี่ยวเสียงจื่อก็ไม่รีบร้อน รอให้เขาเปิดผ้าคลุมหน้าสีแดงของนางอย่างสงบ

แต่งงาน

"หรือเจ้าไม่คิดจะยอมรับความจริงที่ว่า เจ้าวิ่งไล่ตามข้าทั้งเจ็ดชาติ"
ชูคงหัวเราะ "ยอมรับสิ เหตุใดจะไม่ยอมรับ ถึงอย่างไรเจ้าก็เป็นหมูในอวยของข้าแล้ว อดีตมันไม่สำคัญหรอก ตราบใดที่เจ้าไม่สามารถเอาชนะข้าได้"
เสี่ยวเสียงจื่อ เลิกคิ้ว "เจ้าจะลองสู้ดูหรือไม่"
ชูคงหันมามองเสี่ยวเสียงจื่อ ยื่นมือมาหยิกแก้มของนางแล้วคลี่ยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ "ไม่รีบ พวกเรายังมีเวลาอีกยาวนานนัก"

"ท่านหลี่เคราดก ท่านเคยบอกว่าต้องการให้ข้าเป็นภรรยาตัวน้อยวิ่งไล่ตามสามี แต่ท่านดูสิใครไล่ตามใครกันแน่! ในทั้งหมดเจ็ดชาติ มีสักชาติหนึ่งหรือไม่ที่เป็นอย่างที่ท่านคำนวณเอาไว้หืม?"

เช้าวันถัดมาเมื่อเขาตื่นขึ้น ก็เห็นอวิ๋นเสียงนอนน้ำลายหยดอยู่บนศีรษะของเขา นางขยับปากจั๊บๆ พลางพูดว่า "ลู่ไห่คง...เจ้าคนโง่..."
นางได้เห็นเขาอยู่ในความฝันด้วย ดียิ่งนัก
ลู่ไห่คงหลับตาลง เหมือนจะได้ยินอวิ๋นเสียงที่อยู่เหนือศีรษะของเขาบ่นออกมาเบาๆ อีกครั้งว่า "ลู่ไห่คง เจ้าคนโง่"
ในช่วงเวลานั้น แสงจากดวงอาทิตย์ช่างอบอุ่นและอ่อนโยน พวกเขาเติบโตเคียงข้างกันมาเป็นคู่ที่เหมาะสมกันในวัยเยาว์...

อวิ๋นเสียงไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว เขาควรจะไปที่ใดดี
ลู่ไห่คงก้มหน้าลง สีหน้าของเขายากจะเข้าใจได้
เมื่อกลับถึงบ้านเขาล้มตัวลงนอนนิ่ง ลู่ไห่คงเหมือนจะจำได้ว่า เมื่อนานมาแล้ว ครั้งที่อวิ๋นเสียงกับเขายังเป็นเด็กอยู่นั้น นางเป็นคุณหนูของจวนเสนาบดี ส่วนเขาก็เป็นบุตรของท่านแม่ทัพใหญ่ อวิ๋นเสียงทำความผิดแล้วถูกลงโทษให้ไปคุกเข่าที่หน้าศาลบรรพชน เขาก็ไปอยู่เป็นเพื่อนนาง ได้นอนบนตักของนางตลอดทั้งคืน

ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลกใบนี้ดูเหมือนไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับเขาอีกแล้ว เขาได้ล้างแค้นแล้ว ศัตรูของเขาไม่มีแล้ว อวิ๋นเสียงก็ไม่อยู่แล้ว สิ่งที่เขาเผชิญอยู่ยามนี้เหมือนมีชีวิตอยู่ในฝันร้ายทุกค่ำคืน ได้แต่เห็นอวิ๋นเสียงหายไปต่อหน้าต่อตาครั้งแล้วครั้งเล่า
จะช่วยชีวิตเขาไปไย...

เขาเหมือนเป็นปีศาจที่ไม่รู้จักความเจ็บปวดและไม่กลัวความตาย เพียงกลิ่นอายสังหารจากร่างก็ทำให้ผู้อื่นหวาดกลัวได้
แท้ที่จริงแล้ว มันเป็นเพราะว่าลู่ไห่คงไม่สามารถมองเห็นสิ่งอื่นใดได้อีก เขามีดวงตาเพียงข้างเดียว และดวงตาข้างนั้นก็มีแต่ซ่งอวิ๋นเสียง มองไม่เห็นอย่างอื่นอีก

ลู่ไห่คงหยักยิ้มมุมปาก ดูเหมือนเขากำลังคิดถึงความทรงจำดีๆ อยู่ "รอข้ากลับมา ข้าจะมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้าที่สุสานนี้ทุกวัน มองดูพระอาทิตย์ขึ้นพระอาทิตย์ตกไปด้วยกัน ดื่มสุราด้วยกัน พูดคุยกัน เจ้าดูสิ ข้าดื่มสุราเป็นแล้ว"
ไม่มีผู้ใดตอบเขา ลู่ไห่คงก้มหน้าลงอย่างเศร้าหมอง

กระแสลมอบอุ่นอ่อนโยนของฤดูใบไม้ผลิพัดโชยมา ผมที่สยายอยู่บนบ่าของลู่ไห่คงพัดพลิ้วขึ้นตามสายลม เส้นผมสีดำมีสีเงินแซม ผมของเขาหงอกขาวจนกลายเป็นสีดอกเลาไปแล้ว

"อวิ๋นเสียงไม่เคยทิ้งกฎเกณฑ์อะไรไว้ให้ข้า และข้าก็รู้ดีว่านางได้จากไปแล้ว"
"ถ้าอย่างนั้น เหตุใดเจ้ายังคงยึดติดอยู่" ลู่ซินปิดหน้าร้องไห้น้ำตานอง "เจ้าไม่ชอบข้าก็ไม่เป็นไร แต่เพราะเหตุใด...เจ้าต้องให้ข้าพ่ายแพ้กับคนที่ตายไปแล้วด้วย เพราะเหตุใด..."
อันที่จริงแล้ว คนที่คับแค้นใจไม่ได้มีเพียงลู่ซิน ลู่ไห่คงหลุบตาลง "ในชีวิตของข้า ยังไม่มีผู้ใดเอาชนะนางได้"
แม้กระทั่งตัวเขาเอง...

ความรู้สึกที่เขามีต่ออวิ๋นเสียงนั้นเป็นความรู้สึกระหว่างชายหญิง และยังมีความรู้สึกอื่นๆ คละเคล้าผสมปนเปอยู่ด้วยอีกมากมาย ซึ่งในชีวิตนี้มิอาจมีผู้ใดมาแทนที่ได้

"ท่านอา" ลู่ไห่คงมองลู่หลันแล้วหัวเราะอย่างขมขื่น "ซ่งอวิ๋นเสียงสำหรับลู่ไห่คงแล้วไม่ใช่เพียงสิ่งที่ถือไว้ในฝ่ามือ แต่นางได้อยู่ในหัวใจเลือดเนื้อกระดูกของข้า ยามนี้ท่านอาอยากให้ข้าวางมันลงหรือ ท่านอาอยากให้ข้าควักหัวใจเลาะกระดูกออกมาแล้วกลายเป็นคนพิการรึ"

อวิ๋นเสียงจากโลกมนุษย์ไปได้สองปีแล้ว หัวใจของเขาเหมือนเป็นโพรงว่างเปล่า เขาเรียนรู้ที่จะใช้สิ่งอื่นมาเติมเต็มมัน เขาเชื่อฟังคำพูดของอวิ๋นเสียง ใช้ชีวิตที่เหลืออย่างมีความสุขและจะพยายามมีชีวิตอยู่ต่อไป เพราะเขาไม่อยากทรยศคำขอสุดท้ายของอวิ๋นเสียง

ด้านนอกหิมะกำลังตกโปรยปรายลงมาจากท้องฟ้าปูลาดลงบนพื้นดินจนกลายเป็นสีเงินยวง ลู่ไห่คงขมวดคิ้วเล็กน้อยจนแทบมองไม่เห็น เมื่อวานนี้หิมะก็โปรยลงมาเช่นนี้ เมื่อวานของปีที่แล้วหิมะก็ตกเช่นนี้ หิมะได้พรากเอาอวิ๋นเสียงจากไป และก็เป็นหิมะอีกเช่นกันที่กลบฝังร่างนางไว้

ถ้าเขากิน อวิ๋นเสียงคงจะโกรธกระมัง อวิ๋นเสียงเดิมทีก็เจ้าอารมณ์ขี้โมโหอยู่แล้ว ซ้ำยังขี้หึงอีก

ลู่ไห่คงรู้สึกหมดทางสู้ นี่เขาพ่ายแพ้ต่อคนที่หลอกหลอนอยู่ในหัวใจ หรือต่อหน้านางเขาก็ไม่เคยชนะเลยกันแน่ ลู่ไห่คงเอามือปิดใบหน้าแล้วถอนหายใจ

ลู่ไห่คงนวดขมับ พยายามยับยั้งเสียงหนึ่งที่ผุดขึ้นมาในหัว น้ำเสียงนั้นแฝงด้วยความยียวนกวนโทสะแบบอันธพาลข้างถนนอยู่บ้าง มันมักจะดังขึ้นที่ข้างหูของเขาเป็นครั้งคราว "ไม่ให้แตะต้องเช่นนั้นรึ เจ้าทำมาจากกระเบื้องหรือ แตะนิดแตะหน่อยก็จะแตกหักรึ เช่นนั้นก็แตกหักให้ข้าดูสักทีซิ"
เขาพูดแบบแทบไม่ต้องคิด คำพูดที่เคยโต้ตอบกับนางพลันผุดขึ้นมาในหัวของเขา ราวกับหนอนแมลงชอนไชอยู่ในกระดูก จนมิอาจเอามันออกไปได้

นี่ไม่ใช่อวิ๋นเสียง...อวิ๋นเสียงมีแต่จะตบหัวเขาแล้วดุด่าว่า "เจ้าเด็กบ้านี่ เรื่องดีๆ ไม่รู้จักเรียนรู้ ริอ่านดื่มสุรารึ สมน้ำหน้าเจ้าที่ปวดหัว"
อีกอย่าง ยามนี้อวิ๋นเสียงไม่สามารถมาอยู่เคียงข้างเขาได้อีกแล้ว...