Status Updates From The History of Animals: A P...

هایدگر می‌گوید: اگر انسان شبان هستی است، پس هستی گله است.
آیا نمی‌توان گفت ندای هستی که هایدگر می‌کوشد از لابلای این فراموشی بشنود، طنین آوای نامشخص حیوان است که فیلسوف از آن صرفاً صدای بی‌معنا در می‌یابد؟ آیا نمی‌توان گفت این ندا از حیوانی می‌آید که شبانش آن را گم کرده و از یاد برده است؟ آیا این همان آوای نامشخص حیوانی نیست که با مرگ سهمناکش رو‌به‌رو است؟

"باتای این حقیقت سهمناک را بیان می‌کند که اگر کسی حیوان درونش را که بناست بارآورنده‌ٔ آگاهی او باشد یکسره از میان بردارد، انسانیت او نیز همزمان با این حیوانیت خواهد مرد."

سیموندون حیات را "تأتر فردیت‌یابی" می‌داند. ساحت حقیقتی روان زمانی آشکار می‌شود که کارکردهای حیاتی موجود زنده دیگر توان حل مشکلات پیش رو را نداشته باشد. موجود زنده مشکلات را فقط از طریق انطباق (یعنی تغییر روابط خود با محیط که از عهده ماشین نیز برمی‌آید) حل نمی‌کند؛ بلکه بدین منظور ساختارهای درونی تازه‌ای می‌آفریند و خود را به تمامی در اصول حاکم بر حیات مستقر می‌کند.