Status Updates From سيمفونية الموتى

اورهان تا اینجا جزو سیاه‌ترین شخصیت‌هاییه که تا به حال خوندم. سیاهی محض.

با هر بوسه‌شون توی موومان سوم، لبخند زدم. بالاخره آیدین روی خوش زندگی رو می‌دید.
ولی چه خوش خیال! این سمفونیِ مردگان است؛ روز خوش در هیچ‌کدام از موومان‌ها پیدا نخواهد شد. می‌گذرد و می‌گذرد تا که به آخر برسی، تا که به آخرین نت از موومان برسی، و بفهمی راویِ موومان، جسدش باد کرده. زیر خاک افتاده. با همان گوشواره‌های ملیله.

در نگاه اول شاید بنظر بیاد این کتاب فقط داستانِ ایرانِ زمان جنگ جهانی اوله؛ اما نه. سمفونی مردگان تا به اینجای کار داستانی نوشته شده از ریشه‌های فکری و فرهنگی نسل‌‌های قدیم و جدید ایران درمورد بسیاری موضوعات نوشته شده. اما خود نویسنده؟ عباس معروفی ماشین زمان داشته. وگرنه چه کسی به این دقت و شهامت می‌تونه راجب ایرانِ آن زمان بنویسه؟