Status Updates From A Writer's Diary

(5 Eylül 1923) hayal kırıklığı en dizginleyici tedavi benim için.

(13 Haziran 1923) Zamanın uçarcasına geçtiği hissi var bende; bu heyecanlarımı diri tutuyor.

(4 Haziran 1923) kendini iyi hissetmek ve gücünü hayattan daha fazla zevk almak için kullanmak, kuşkusuz dünyanın en eğlenceli işi.

(4 Haziran 1923) Fazlasıyla hoşgörülü oldum çoğu zaman. Gerçekte insanların birbirlerine aldırış ettikleri yok. Delimsek bir yaşama güdüleri var sadece. Ama kendileri dışında hiçbir şeye bağlanmıyorlar.

(29 Ekim 1922) ...Görmezden gelinmek ya da alaya alınmak beklediğim şeyler. ... ama yolumu kendi başıma açmak zorundayım.

(22 Ağustos 1922) Kendini yeniden yazının kayasına bağlamanın yolu şu: Önce açık havaya egzersiz. İkincisi iyi edebiyat okumak.

(26 Temmuz 1922) Kendi sesimle bir şeyler söylemeye nasıl başlayacağımı yeni yeni (40 yaşımda) keşfettim; ve bu da beni öyle ilgilendiriyor ki övgü olmadan da yol alabilirim.

(18 Şubat 1922) Not defterim yatağımın kenarında açılmadan duruyor. Önceli aklıma üşüşen fikirlerden okuyamıyordum bile. Onları bir an önce yazmam gerekiyordu. ... Alışık olmadığım bir biçimde hayatla ölüm arasında havada kalakalmış durumdayım.

(8 Nisan 1921) Sabah 11'e 10 var. Ve benim Jacob's Room'u yazıyor olmam gerekiyor; yazamıyorum, bunun yerine neden yazamadığımı yazacağım... yazar olarak bir hiçim. Demodeyim; eskiyim; elimden daha iyisi gelmeyecek; kafasızım; bahar her yerde; kitabım çıktı ve dalında soldu, ıslanmış bir havai fişek gibi.

(1 Mart 1921) İşin aslı şu ki içsel, otomatik bir değerler sistemim var; zamanımı nereye harcayacağıma o karar veriyor. Diyor ki "şu yarım saati Rusçaya harcamalısın." "Bu Wordsworth'e harcanmalı." Ya da "Şimdi kahverengi çoraplarımı onarsam iyi olacak." Bu değerler dizgesine nasıl varıyorum bilmiyorum.

Nedenleri, niçinleri çok fazla düşünüyorum; kendimi çok fazla düşünüyorum. Zamanın çevremde kanat çırpmasından hoşlanmıyorum. E, o halde çalış. Evet, ama çalışmaktan da çarçabuk yoruluyorum. Buralarda hiç kimse hoşça vakit geçirmek üzere uğramıyor insana. Gelirlerse de ben surat asıyorum.

(25 Ekim 1920) Neden hayat böyle trajik; neden böylesine bir uçurumun üzerindeki daracık bir kaldırım gibi. Aşağı bakıyorum; başım dönüyor; sonuna kadar nasıl yürüyeceğim, bilemiyorum. Peki neden böyle hissediyorum?... Bir güçsüzlük duygusu bu; didişememe duygusu. ... Melankoli azalıyor yazarken. Neden daha sık yazmıyorum bunları? Kendi kendime karşı bile başarılı görünmek istiyorum.

(26 Eylül 1920) ...yaptığım nedir, diye kendi kendime sormaya başladım; böyle durumlarda hep yapıldığı gibi, tasarladığımı iyice enine boyuna düşünmediğimden kuşkulanmaya başladım. Ama buna sebep galiba o iki aylık çalışmam... Garip şey insan zihni! Nasıl da kaprisli, sadakatsiz, hep gölgelerden yılan.

...Biraz kaygılıyım. Bu kafamdakini nasıl dökeceğim kağıda? İnsan işe koyulduğu an, yürümekte olan biri gibi, önünde uzanıp giden bütün bir yol görüyor. Bu kitapta, yazmaktan tat almayacağım hiçbir şey yazmak istemiyorum. Gene de yazmak her zaman zor.

İleriye dönük bir not olarak yeni bir kitaba başlarken öylesine tatlı tatlı fokurdayan yaratıcı gücün bir süre sonra yatıştığını, insanın daha düzenli yol aldığını anmak gerek. Kuşkular sızıyor içeri. Sonra insana bir katlanış geliyor. Pes etmeme kararlılığı ve bir biçimin ortaya çıkmakta olduğu hissi insanı her şeyden çok bağlıyor çalışmaya.