Status Updates From Război și pace: vol. 4

پایان این سفر طولانی یکساله از رگ گردن به من نزدیک‌تر است.
شکایات استاد از هرچه تاریخ‌نویس و تاریخ‌نگار و تاریخ‌دان است، تمامی ندارد. در جریان کتاب به پزشکان هم همینقدر مرحمت داشتند و فقط مستقیما فحش ندادند که باز هم خداراشکر.

از وقتی چنل‌نویسی را کنار گذاشته‌ام دیگر به آپدیت‌های گودریدزم هم توجه نمی‌شود. راست گفته‌اند که آدم یک‌شبه فراموش می‌شود. درد و شکایتم را نزد جناب تالستوی خواهم برد.

خوب، شاهین جان، غصه نخور! ناراحت نباش رفیق! از قدیم گفته‌اند صبوری تو را کامکاری دهد. این یادت باشد برادر! خداراشکر، زنده ماندیم، غصه برای چه! آدم‌ها خوب و بد همه جور هستند!

استاد تالستوی در این کتابشان فقط حدود ۱۰۳ صفحه “سخن آخر” نوشته‌اند. حقیقتا من برای اینکه این میزان سخن آخر داشته باشم باید نزدیک چهارصد پانصد سال عمر کنم.

استاد تالستوی در این کتابشان فقط حدود ۱۰۳ صفحه “سخن آخر” نوشته‌اند. حقیقتا من برای اینکه این میزان سخن آخر داشته باشم باید حداقل چهارصد پانصد سال عمر کنم.

تا این لحظه ۱۲۷۷ صفحه خوانده‌ام و البته ۲۰۰ صفحه باقی مانده؛ خواندن این کتاب لذت غریبی دارد و اصلا به نظر نیامده که ۱۳۰۰ صفحه جلو رفته‌ایم.