Status Updates From راهنمای خواندن «شهریار» ماک...

برای افلاطون،ارسطو،سیسرو-اگر رژيم توزیع مناصب و وضع قوانین را مطابق با "قانون" انجام میداد، رژيم خوبی به حساب می آمد.آنگاه، به تناسب تعداد انسان هایی که مناصب آن را پر میکردند، عنوان مونارشی یا آریستوکراسی یا جمهوری را به خود اختصاص میداد.اگر رژيم با تخطی از قانون بر اجتماع فرمان میراند، رژيم بدی تلقی میشد؛ مونارشی به خودکامگی، آریستوکراسی به الیگارشی (حکومت پولداران) و جمهوری به دموکراسی (فرمانروایی توده) سقوط میکرد

ایده های جمهوری خواهی باستانی درباره آزادی سیاسی به فرمی دنیوی، یعنی انقلاب، نیاز داشت تا بتواند در مدرنيته نفوذ کند؛ بازیابی خطابه رومی به دست ماکیاوللی نیز درست همینطور بود: خطابه میبایست به خدمت مضامين سیاسی کاملا متفاوتی درآید؛ مشخصا باید میتوانست نخبگان حاکم را قانع کند که منبع قدرتشان عامه مردم است.

"مسیح، از هرچه بگذريم، شاگرد زرتشت بود که فکر میکرد پایان جهان (حتی پایانی قریب الوقوع) بسیار دور است، جهان ابدی است و همه چیز در آن دوباره و دوباره بازمیگردد. هیچ چیز تازه ای زیر آسمان جهان پیدا نميشود."
واقعا؟ 🤔🤔

ماکیاوللی از اهمیت خوداتکایی در زندگی آگاه بود، لذا با شمی غریزی یافته بود که آموزش، صرفا غرق شدن در رود سنت هاست و اجازه دادن به صاحب نظران تا مارا با خودشان ببرند، اما راه و رسم خودآموزی، به معنی شناکردن در جهت مخالف آب است و قدم برداشتن در مرز برنامه های پذيرفته شده آموزش دانشگاهی است.