Status Updates From Прекалено шумна самота

Oezu jakie dobre

This keeps surprising me. I’ll start each chapter feeling a little annoyed by the sheer ridiculousness of what l’m reading but every time I stick with it, the narrator’s absurdity gives way to some of the most truly insightful writing I’ve ever encountered. Each voyage into insanity yields a gem.

من وقتی چیزی را می‌خوانم، در واقع نمی‌خوانم. جمله‌ای زیبا را به دهان می‌اندازم و مثل آبنبات می‌مکم، یا مثل لیکوری می‌نوشم، تا آنکه اندیشه، مثل الکل، در وجود من حل شود، تا در دلم نفوذ کند و در رگ‌هایم جاری شود.