Status Updates From De hombres a monstruos (Cha...

Wszystko zaprzepaszcza się za 3... 2... 1... *odwraca wzrok*

...Obawiam się, że schowanie twarzy w dłonie i odmowa patrzenia już nie wystarczą w tej sytuacji.

Ktoś tu kogoś kocha i jest to nasza tragedia.

Co się stało z wysyłaniem swoich dzieci na pierwszą linię frontu, burmistrzu Prentiss?

Przy okazji, uznaję to za oburzające, że w systemie nie ma zapisanej grubości książki i te 582 strony nie będą liczyć mi się do statystyk. Idę męczyć bibliotekarzy.

People's princess tej serii wróciła.

To trochę zabawne, jak wszyscy błędnie i złowrogo odczytują niektóre zachowania Prentissa, kiedy on jest po prostu... down bad.

Ja wiem. Ja świetnie zdaję sobie sprawę, że za miesiąc dostanę całkiem świeżą pierwszą część nowej trylogii, że z częścią postaci zobaczę się znowu i będę mieć nowe wspaniałe rozdziały.
A mimo wszystko tak bardzo nie chcę żegnać się z tą jedną książką. Ja z całych sił nie chcę jej kończyć, ale nie mogę się od niej oderwać.

Nieee, ja na to nie patrzę.

"Wrócił, żeby mnie uratować..."

Uderzam głową w metaforyczną ścianę, będę tęsknić za nimi okropnie w nowej trylogii.

To dość zabawne, że gdyby człowiek miał obstawić, co David Prentiss robi w danym momencie, i powiedział, że patrzy na Todda, miałby bardzo wysoką szansę.
A za tym idzie naturalna przesłanka, że Prentiss pewnie się jeszcze do dzieciaka uśmiecha.