Status Updates From Een man die slaapt

"Nie umarłeś. nie oszalałeś.
Klęski nie istnieją, są gdzie indziej. Może wystarczyłaby choć drobna katastrofa, aby cię ocalić: utraciłbyś wszystko, miałbyś czego bronić, wypowiadałbyś słowa, aby przekonywać, aby wzruszać. Ale ty nie jesteś nawet chory. Twoje dni ani noce nie są zagrożone. Twoje oczy widzą, twoja ręka nie drży, puls masz regularny, serce ci bije."

"Nie umarłeś ani nie jesteś mądrzejszy. Nie wystawiłeś oczu na żar słońca. Nie odszukali cię dwaj starzy podrzędni aktorzy, nie przywarli do ciebie tak ciasno, że gdyby chciano uderzyć jednego z was, uderzono by również dwóch pozostałych. Miłosierne wulkany okazały ci swoją obojętność."

"Jesteś teraz bezimiennym panem świata, tym, nad którym historia nie ma już władzy, który nie słyszy, jak pada deszcz, który nie widzi, jak zapada noc.
Znasz tylko to, co jest dla ciebie oczywiste: swoje życie, które toczy się dalej, swój oddech, swój krok, swoje starzenie się. Widzisz, jak ludzie nadchodzą i odchodzą, jak tłumy i rzeczy gromadzą się i rozpraszają."

"Jesteś teraz bezimiennym panem świata, tym, nad którym historia nie ma już władzy, który nie słyszy, jak pada deszcz, który nie widzi, jak zapada noc."

"Nie jest tak, abyś nie cierpiał ludzi, dlaczego miałbyś ich nie cierpieć? Dlaczego miałbyś nie cierpieć siebie?
(...)
Nic jeszcze nie przeżyłeś, a wszystko zostało już powiedziane, zakończone. Masz dopiero 25 lat, lecz twoja droga jest już wytyczona. Role i etykietki naszykowano: od nocnika z czasów wczesnego dzieciństwa po fotel na kółkach na stare lata, wszystkie siedziska są gotowe i czekają na swoją kolej."

"(...) uczucie niejasne i męczące, że do niczego nie doszło, że nic się nie zmieniło, że ty zawsze byłeś taki, chociaż dowiadujesz się o tym dopiero teraz: w pękniętym lustrze nie widzisz swojej nowej twarzy, widzisz maski, które opadły, stopił je upał panujący w pokoju, odkleiło je twoje odrętwienie."

El tiempo, que conoce la respuesta, ha seguido transcurriendo.

En un día como éste, algo más tarde o más temprano, todo vuelve a empezar, todo empieza, todo continúa.

Deja de hablar como un hombre que sueña.

No estás muerto y no eres más sabio.
No has expuesto tus ojos al ardor del sol.

[me recuerda a las colinas de las amapolas<3

Ahora eres el dueño anónimo del mundo, aquél sobre el que la historia ya no tiene peso, aquél que ya no escucha cómo cae la lluvia, aquél que ya no ve cómo anochece.
No conoces sino tu propia evidencia: la de tu vida que continúa, la de tu respiración, la de tu paso, la de tu envejecimiento.

[la tristeza retratada]

...ya no tiene poder sobre ti.

[es un objetivo loable pero un despropósito, la vida es entrega]

...y las paredes, los techos, como si fuesen lienzos en los que sigues infatigable las decenas, los miles de caminos siempre recomenzados, laberintos inexorables, texto que nadie sabría descifrar, rostros en descomposición.

Te parece que podrías pasarte la vida ante un árbol, sin agotarlo, sin comprenderlo, porque no hay nada que comprender, solo que mirar