Status Updates From Dragonfly Song

Ήταν μεγάλη βλακεία που η Αΐσσα δεν έμεινε με την θετή της μητέρα, γιατί δεν είχαν χώρο στην φάρμα τους, καθώς και το ότι επεστρεψε πισω στο νησί που οι πάντες την μισούσαν. Ας ελπίσουμε πως τώρα θα της φέρονται καλύτερα.

Δεν το πιστευω οτι ξανασυναντησαμε την μητερα της Αΐσσα!! Νομιζα πως είχε πεθανει οριστικά!! Αλλά δεν με χαλάει καθόλου και η Αΐσσα μπορεί επιτέλους να μιλήσει! Ναι!

Το δεύτερο μισό με την αρένα των ταύρων φαίνεται πιο ενδιαφέρον. Ελπίζω να κρατήσει.

wonders if she was wrong

to think she’d choose death

before slavery;

the dead boy might say

he’d rather be alive.

Ανατρίχιασα.

Το πρωτο μερος δεν ειχε καθολου δομική πλοκη και ηταν καπως καταθλιπτικό να βλέπεις την Αΐσσα να την κακομεταχειρίζονται οι πάντες. Τουλάχιστον, βρέθηκαν κάποιοι άνθρωποι στο τέλος που την νοιάστηκαν. Ας ελπίσουμε αυτό με την δομή να αλλάξει στο δεύτερο μισό. Η σκηνή όπου η Ρούλα αποχαιρετά την Αΐσσα και της δίνει αλλαξιά και τα αγαπημένα της γλυκά, καθώς ο πατέρας και ο αδελφός του Λούκι είναι απίστευτα συγκινητικες

Το ήξερα πως τελευταία στιγμή θα συνέβαινε κάτι και η Αΐσσα θα συμμετείχε στα ταυροκαθάψια. Το ήξερα!

Μου άρεσε η σκηνή που η Αΐσσα έδυρε την σπαστικιά κοπέλα. Της άξιζε. Έμαθε το παρελθόν της. Ζήτω! Ελπίζω να πει στην Νάστα πως είναι ξαδέλφες για να της σπάσει τα νεύρα.

Νόμιζα πως ο Λούκι θα πεθάνει αλλα δεν πέθανε. Τουλάχιστον, αλλαξε μυαλα και άρχισε να φέρεται καλύτερα στην Αΐσσα. Της έκανε και δώρο σταφύλια. Θα ήθελα η Αΐσσα να κάτσει λίγο παραπάνω στην πηγή με την λιβελούλα.

Ζήτω! Βρήκε μια φίλη!

Πάει το μωρο γατάκι!! 😭😭

Ελπίζω ο Λούκι και η Αΐσα να γίνουν φίλοι. Είναι ένα από τα λίγα παιδιά που της φέροντι καλά. Στοιχηματίζω πως θα γίνουν ζευγάρι μέχρι το τέλος.

Την Αΐσα είναι να την λυπάσαι. Εύχομαι να βρει ένα φίλο κάποια στιγμή.

Γιούπι! Η πτώση δεν την σκότωσε ούτε την τραυμάτισε. Τελικά, αυτό το κεφάλαιο όπου η Αίσα προσπαθεί να βρει φαΐ στην παραλία πολύ μου άρεσε.

"They desperately want these two to survive, and they just as desperately want them not to be as good as their own children."

Δυνάτη πρόταση, δεν μπορώ να πω...

Έχουμε περάσει το 1/4 της ιστορίας και ακόμα να γίνει κάτι. Πότε επιτέλους θα στείλουμε την ηρωίδα μας στην αρένα με τους ταύρους; Αυτός δεν είναι ο σκοπός του βιβλίου;;

Ορισμένα σημεία νοιώθω πως είναι αχρείαστα στην ιστορία. Στα αλήθεια χρειαζόμασταν ένα ολόκληρο κεφάλαιο όπου η Αΐσα το σκάει από το παλάτι, μόνο και μόνο για να επιστρέψει; Και από πότε μπορεί να καλέσει έντομα με την δύναμη του μυαλού της; Πρώτη φορά γίνεται αναφορά σε αυτό, αλλά η αφήγηση εννοεί πως πάντοτε το έκανε.

Γιατί όλοι το θεωρούν υπερτατη τιμή να επιλέξουν το παιδί σου για ακροβάτη ταύρων, ενώ στα προηγούμενα κεφάλαια θρηνούσαν γιατί δεν θα τα ξαναέβλεπαν ποτέ; Επίσης, η γιορτή με τις πυγολαμπίδες που ειναι οι ψυχές των νεκρών που αναγεννιούνται θα ήθελα να διαρκέσει περισσότερο.

Το βιβλίο μου αρέσουν, απλά με εκνευρίζουν τα στιχάκια στην μέση της αφήγησης. Ποτέ δεν μου άρεσε η ποίηση.

Παίρνω πίσω αυτό που είπα για τους στίχους. Σε μερικά σημεία είναι αχρείαστοι. Η ιστορία είναι πολύ fast-paced. Πότε έγινε η επιδρομή και σκοτώθηκε η θετή οικογένεια της πρωταγωνίστριας (την οποία οικογένεια δεν προλάβαμε να γνωρίσουμε), πότε επέστρεψε στην Σοφή Γερόντισσα που την έσωσε, ούτε που το κατάλαβα...

Εκτιμώ τους στίχους της συγγραφέας.

Επίσης, μου αρέσει που ο πρόλογος κάνει αναφορές σε στοιχεία που μας προϊδεάζουν τα μελλοντικά κεφάλαια.