Status Updates From اتاق لودویگ

شاید بشناسید آن دلهره‌ای را که موقع براورده شدن آرزو به آدم دست می‌دهد.

کفش‌هام، با کدام کفشم باید بروم زیر خاک، این جور فکرهاست که مدام مشغولم می‌کند. خودم را برای رفتن آماده می‌کنم، متوجه‌اید، ولی همیشه در سطح باقی می‌مانم، اصلا نمی‌توانم به درونم وارد شوم. همه‌اش گریز، همه‌اش بیراهه‌هایی از هر دست. در تمام طول زندگی خودم را از خودم دور نگه داشته‌ام، به این دلیل که اگر حق انتخاب داشتم، هیچ‌وقت خودم را برای خودم انتخاب نمی‌کردم، باور کنید.

چه حسرتی است این‌که دیگر مجبور نباشی صدای خودت را بشنوی و بتوانی در برابر فکر و خیال‌های خودت پنبه در گوش‌هایت بگذاری، یک بار بیدار شوی، یک روز بیدار شوی و دیگر مُرده نباشی، فقط همین.

همه‌ی آدم‌ها دیر یا زود تولیدمثل می‌کنند، بی‌رحمانه، بی‌ملاحظه، تولیدمثل می‌کنند و خودشان را بازتولید. می‌گویند خودمان را تکرار کنیم، انگار همان یکی کافی نیست. با تکرار خودشان هم در واقع از خودشان و از همدیگر فرار می‌کنند، اما نه گریزی دارند و نه گزیری.

ما در کسان دیگر دنبال ماوا و پناهگاه برای خودمان می‌گردیم، جست‌و‌جو می‌کنیم و پیدا نمی‌کنیم، از جست‌و‌جو دست برنمی‌داریم و از این آدم می‌رویم سراغ یکی دیگر و می‌گردیم و پیدایش نمی‌کنیم، همیشه یکی هست که فکر می‌کنیم خودش است، این دفعه و الان دیگر خودش است، پیدایش کردم، همین و الان، ولی باز پیدایش نکرده‌ایم، چون پناهگاه ما آدم‌ها پیداشدنی نیست، نه در کسی دیگر و نه در خود ما، چون اصلا وجود ندارد!

می‌روی بین آدم‌ها، بالاجبار، و به فنا می‌روی. بی آدم‌ها روزگارت سر نمی‌شود و آخرش از دست همین آدم‌ها روزگارت به سر می‌رسد، همیشه.

اتفاق‌های افتاده را نمی‌شود مثل یک اتاق جمع و جور کرد.