Status Updates From Biri Sizi Bulmaya Çalışıyor

“…Beni derinden sarsan da bu oldu. Kendimi artık hatırlayamadığımı fark ettim. Tamam, ne yaptığımı hatırlıyordum da hissettiklerim veya yaşadıklarım silinmişti. O zamanlar olduğum adam, aşık olduğu kadın kadar uzak ve yabancı görünmüştü bana…” Belki de küçük h geçmişten bahsetmeyi bu yüzden seviyor. Unutuyor ama bu yüzden üzülüyor da.

“…Bu yüzden basbayağı kendiydi. Kendi: Bir ses, bir ad, Julien. Çok bir şey değil ama bir şey. Günler ve saatler geçip giderken parça parça olma hissini uzun zamandan beri taşımış olan, şimdiyse annesinin yaşlı zihninde gezinip duran bir hatıra kalıntısından ibaret oluncaya dek eriyen ve kısa bir süre sonra bu zihinle birlikte unutulmuşluğa gömülecek bir şey.”

P.65
“Dostluğun kökleri bazen de kurumuş ve heba olmuş gibi görünürdü, sanki zamanın bu aynı toprağı bütün özlerini yiyip bitirmiş ve canlılığını tüketmişti.”

“Kök, fena bir kusurdur sevgili Claire; ilk günah hikayesiyle Hıristiyanlık bunu çok güzel anlatmıştı. Kusur: Eksiklik. Farz edelim ki babanı tanıyorsun(tanımanın ne anlama geldiği konusunu burada münakaşa etmeyeceğim), babanın babasını yahut büyükbabanın babasını tanıyor musun? Kök nerede son bulur?

“Bu konu üzerine bir ders dizisi tasarladığını bile hatırlıyordu, fikri sevmişti, hatta bir an yazıya döküp yayımlamayı bile düşündü, tabii sonra tembelliği ve ilgisizliği yüzünden vazgeçti. Nihayetinde, bir vazgeçme ustasıydı; gizlice, ses etmeden ve hiç harekete geçmeden vazgeçmekte üstüne yoktu.”

“Umursamazlığımın bedelini ödüyorum dedi kendi kendine, birkaç istisna dışında ne yaşadığı yerlerle, ne kendisine bir süreliğine eşlik etmiş kadınlarla ne de ailesiyle ‘ilişki sürdürme’ zahmetine girmediğinin bilincindeydi.” Zaman akıp giderken insanın böyle bir rehavete ve kibre kapılma gibi bir lüksü olmaması çok sinir bozucu…