Status Updates From Kolekcjoner porzuconych dus...

Tygrysy bengalskie to królowie na niby. Ryczą, jak należy, napinają mięśnie, olśniewają. Rodzą się jednak w niewoli i na świat przychodzą już bez tego, co stanowi o ich istocie. Są pragnieniem, które nigdy się nie ziści. Na co kły myśliwym żywiącym się koniną z chłodni? Na co ryk komuś, kto śpi, wygnany nie z tego, czym był, ale z tego, czym mógł się stać i czym nigdy się nie stanie?

Nigdy nie myślałam, że trzy stronice zachęcą mnie do płaczu, ale kilka pierwszych zdań Pogrzebu Biedaka wywołało we mnie wewnętrzne bolesne turbulencje. Nie popłakałam, ale będę musiała.

Wstęp tłumacza oraz pisarki, zaczynają się tak, że już rozkoszuje się słowami i zaznaczam ołówkiem całe akapity. Jakże cielesne to się stanie, skoro już czuje poruszenie między powiekami…

la mia sensibilità è allo stremo

non so se il reportage abbia un senso e una dignità nei confronti dell'umano o se ne rappresenti, in fondo, una violazione. ma se lo scopo è l'ascolto e l'incontro reale con l'altro, questo libro ci riesce. l'umanità è vicinanza, e poterla abitare, anche a rischio di esserne travolti, e l'unico gesto che possa avere un senso.