Status Updates From zaślubiny. lato.

Na moje usprawiedliwienie ta książka dosłownie rozpadła mi się w rękach i teraz czeka aż ją pokleję XD to nie tak że czytanie takiej Bercika zajmuje mi wieki

Lato w Algierze: Ile w tych wszystkich tekstach jest pragnienia życia, ono się aż wylewa z kartek!

Wiatr w Dżemili: Piękny jest ten bunt tutaj, ta bezkompromisowość i "patrzenie w twarz" światu. Surowość krajobrazu też pięknie złapana

nie mogę czytać eseju o lecie w algierii i myśleć o 🌸śląskiej ziemi🌸 pomocy

"Wiadomo, że poznajemy ojczyznę w momencie, kiedy mamy ją utracić" me fr z moim śląskim przebudzeniem, zaraz napiszę poetycki esej o hałdach jeśli Bercik nie przestanie

"Zaślubiny w Tipasie": Jest to trochę egzaltowane i przez to wydaje się naiwne, ale to taki młodzieńczy, pełen wdzięku zachwyt, a moja legitymacja licealna jest jeszcze ważna, więc chyba mogę dać się ponieść i też pozachwycać

Camus nawet w esejach musi mieć beach episode, to przepiękne

camus powinien pracować w jakimś biurze podróży promującym turystykę w algierii, a ja przy takim doborze lektur wkrótce będę mogła założyć park narodowy

Dzieła człowieka przedstawiają często historię jego tęsknot lub pokus, prawie nigdy nie ukazują jego własnej historii, szczególnie wówczas, kiedy pretenduje do autobiograficzności. Nigdy nikt się nie odważył odmalować takim, jaki jest.

Ten świat jest zatruty nieszczęściami i wyraźnie się w nich lubuje. Jest całkowicie we właidzy choroby, którą Nietzsdie nazywał duchem ciężkości. Nie przykładajmy się do tego. Próżno płakać nad duchem, wystarczy pracować dla niego.

Zmuszeni żyć z cudownym krajobrazem w oczach, orańczycy wyszli zwycięsko z tej ciężkiej próby, otaczając się brzydkimi budowlami.

W Oranie można znaleźć: (...) Budującą obfitość zakładów pogrzebowych. To nie znaczy, że w Oranie umiera się częściej niż nigdzie indziej, po prostu chyba więcej się z tym obnoszą.

Ale przy pewnym stopniu przenikliwości człowiek może poczuć, że ma serce zamknięte, i bez buntu, bez pretensji odwrócić się plecami do tego, co uważał dotychczas za swoje życie, mam tu na myśli - swoją gorączkową aktywność.

Z jakiej racji ma być wzruszony ktoś, kto nie spodziewa się jutra? Ta nieczułość, ta wielkość człowieka bez nadziei, ta wieczna teraźniejszość - to jest właśnie to, co świadomi rzeczy teologowie nazwali piekłem. A piekło, jak wszystkim wiadomo, to również cierpiące ciało.

Może oznaką młodości jest wspaniałe powołanie do łatwego szczęścia. Lecz jeszcze bardziej pośpiech w używaniu życia, ocierający się o marnotrawstwo.

Tak, jestem obecny. I co mnie najbardziej uderza w tej chwili? To, że nie mogę iść dalej: jako człowiek dożywotnio uwięziony, dla którego wszystko jest obecne. Ale także jak człowiek, który wie, że jutro będzie podobne do dzisiaj i wszystkich innych dni. Gdyż uświadamiać sobie swoją obecność w czasie obecnym znaczy na nic już nie czekać.