Status Updates From Savaş ve Barış #1

‘Ve sözünü, “Bizim işimiz görevimizi yapmak, savaşmak ve düşünmemektir. İşte hepsi bu kadar diyerek bitirdi.’

“Durum buysa kollar bacaklar neden kopmuş, insanlar neden ölmüştü? Aklına ödüllendirilen Lazarev, cezalandırılan ve affedilmeyen Denisov geliyordu. Kendinin içinde bulduğu bu garip düşünceler onu korkutmuştu.”

“Sen kimsin? Sen nesin? Bu kafirce sözleri söyleyebildiğin için kendini akıllı sanıyorsun.” dedi, “ama sen ustaca yapılmış bir saatin parçalarıyla oynarken, bu saatin ne işe yarayacağını anlamadığı için onu yapan ustaya inanmadığını söylemeye cüret eden küçük bir çocuktan daha aptal ve akılsızsın. Onu kavramak zordur.”524.

When reading War and Peace, I notice that in moments that feel meaningful to us, we’re often just satisfying a childhood need to feel seen, yet from the outside, these moments can seem quite comical.
For example, when Count Ilya Rostov becomes emotional and raises a handkerchief to his eyes during a toast in his honor… I really enjoy these subtle observations by Leo Tolstoy.