Status Updates From تا بهار صبر کن، باندینی

یک روز او هم می مرد و جایی روی کره زمین...خودش آنجا نمی بود و حضورش هم ضرورتی نداشت،چون تبدیل شده بود به خاطره.او می مرد و زندگان برایش نا آشنا نمی بودند،چوت این اتفاق دوباره می افتاد،خاطره ای از زندگی،پیش از اینکه زیسته باشد.

اهل کتاب نبود،نه.در زندگی دشوار و مضطرب او وقتی برای کتاب نمی ماند.اما او کتاب زندگی را عمیق تر از بیوه خوانده بود،با وجود کتاب هایی که این زن حی و حاضر در همه جا داشت.باندینی یک دنیا موضوع داشت که درباره شان حرف بزند.

کتاب دینی نیازهای رسیدن به بهشت را واضح و روشن بیان کرده بود:روح باید پاک پاک باشد،بدون کوچکترین لکه گناهی.اگر روح در بستر مرگ برای رفتن به بهشت به اندازه کافی پاک نبود،در آن نقطه میانی باقی می ماند،دران برزخی که روح همین طور درش می..

اسوو باندینی تک و تنها رنج می کشید.ان هم نه با بدنی پردرد:بدتر از ان،با روحی پردرد.کجای دنیا می شد دردی بزرگ تر از درد روح پیدا کرد؟ماریا کمکی به او کرده بود؟از او پرسیده بود به خاطر این دوران سخت رنج می کشد؟

"Svevo had said, if God is everywhere, why do I have to go to Church on Sunday? Why can’t I go down to the Imperial Poolhall? Isn’t God down there, too?"

“The dirty little son of a bitch.” “Svevo, why talk like that? Your own son.” “You’ve spoiled him. You’ve spoiled them all.” “He’s like you Svevo. You were a bad boy too.” “I was—like hell! You didn’t catch me pushing my brother’s head through a window.” “You didn’t have any brothers, Svevo. But you pushed your father down the steps and broke his arm.”