Status Updates From Conhecer, Amar e Curar a Su...

Nasz racjonalny rozum, a więc nasz DOROSŁY, nie jest w stanie przypomnieć sobie w sposób świadomy pierwszych dwóch lat życia, gdyż ich ślady zostały zapisane w nieświadomości.

Z perspektywy dziecka rodzice są duzi i nieomylni. Kiedy ojciec krzyczy na dziecko albo je bije, dziecko nie myśli: “Tata nie panuje nad swoim agresywnym zachowaniem, potrzebuje psychoterapii”, lecz usprawiedliwia jego bicie tym, że ono samo “jest złe”. Zanim nauczy się mówić, nie potrafi pomyślę o sobie, że jest złe, ale czuje, że zostało ukarane, a więc najwyraźniej jest złe.

Osobowość wewnętrznego dziecka kształtuje się w ciągu pierwszy sześciu lat.
W rozwoju człowieka pierwsze lata życia są bardzo ważne, ponieważ wtedy tworzą się struktury mózgu wraz z całą siecią połączeń neuronalnych. Dlatego doświadczenia w relacji z bliskimi pozostawiają w naszym mózgu trwałe ślady.

Nieświadoma część osobowości, którą opisuje metafora WEWNĘTRZNEGO DZIECKA, została ukształtowana w dzieciństwie.
Przyczyną problemów w dorosłym życiu są te negatywne doświadczenia. Nasze wewnętrzne dziecko robi bowiem wiele, aby przeżytych w dzieciństwie zniewag i zranień nigdy więcej nie doświadczyć.