Status Updates From مردی که می‌خواست پرتره نیست...

"باید منتظرش می‌شدم؛ مثل کسی که صبورانه منتظر زنگ تلفن است. و برای این که بتوانم آن‌طور صبورانه به انتظار بنشینم، باید به زمان ایمان می‌آوردم. باید باور می‌کردم زمان به نفع من جلو خواهد رفت."
صبر عجیبه و انگار جایی توی زندگی باید باهاش رو‌به‌روشد!

موراکامی همیشه برای من نجات دهنده بوده!
واقعا نمیدونم چطوری با اکثر کاراکترهای اصلی رمان‌هاش خاطره و ناخودآگاهی مشترک دارم؟ فقط انگار یه نسخه از من توی نوشته‌های موراکامی دارن زندگی‌ای سرتاسر عجیب و سوررئال ناشی از ذهن به هم ریختشون رو ادامه میدن و من ناظر اون نسخه‌ی خودمم.
این یکیو از همه بیشتر میتونم بفهمم
اون آدم ترد‌ شده از یک روال نرمال از همون سن کم که حالا گم شده ...