Status Updates From Death of a salesman

Jest więcej ludzi! I to właśnie niszczy kraj. Przyrost ludności nie do opanowania.

Jeżeli do trzydziestego czwartego roku życia nie zrozumiał, czego mu potrzeba, to już jest wstyd!

Pomyśl tylko. Pracujesz całe życie, żeby spłacić dom. I kiedy wreszcie jest już twój na własność, nie ma kto w nim mieszkać.

Takie mam myśli, takie dziwne myśli.

[Jego żona] słucha. Najczęściej wydaje się pogodna. Potrafi tłumić wszelkie urazy spowodowane zachowaniem się Willy’ego. Bo ona go nie tylko kocha – podziwia go, jak gdyby właśnie jego zmienne usposobienie, porywczość, jego przyciężkie marzenia i drobne okrucieństwa przypominały jej o istnieniu tych gwałtownych tęsknot, które ich łączą, a których ona nie potrafi ani wyrazić, ani urzeczywistnić.

Z prawej wchodzi Willy Loman, komiwojażer. Dźwiga dwie duże walizki z próbkami towaru. Flet ciągle gra. Willy słyszy muzykę, ale nie reaguje na nią. Ma ponad sześćdziesiąt lat, ubrany zwyczajnie. Kiedy tak idzie przez scenę do drzwi domu, widać, jak bardzo jest zmęczony. Otwiera drzwi z klucza, wchodzi do kuchni, z wyrazem ulgi odstawia ciężar.

Słychać melodię na flecie, lekka i subtelna przywodzi na myśl trawę, drzewa i rozległe przestrzenie. Kurtyna podnosi się.
Przed nami dom komiwojażera.