Status Updates From گفت‌وگو با بهرام بیضایی

فیلم باشو رو دیدیم و بخش مربوط بهش رو توی کتاب خوندم ♡
وای که عجب فیلمی
در ستایش مادر...

مرگ یزدگرد رو دیدیم، توی بهت و شگفتی غرق و دوباره عاشق بیضایی شدیم

چریکه تارا رو دیدم و گفتگو های مربوط بهش رو خوندم

فیلم کلاغ رو دیدیم و خوندیم

گفتگو درباره فیلم غریبه و مه رو بعد از دیدن فیلم خوندم، چقدر توی فهم فیلم موثر بود

«ترس‌ها و نیازهای اساسی بشر به زمان و مکان معینی محدود نمی‌شود، “غریبه و مه” درباره‌ی [همین] است. آیین‌ها آئینه‌ی ترس‌ها و نیازهای طبیعی مردم هستند و دربرابر، ترس‌ها و نیازهای طبیعی مردم زاینده‌ی اساطیر و آیین‌ها.»

‌
من حماقت کردم که بار زندگیم را با سر هم کردن چند پند و اندرز اجتماعی و چند شعار مکرر دلخواه همه نبستم. یا بلندپروازی کردم، مثل کاووس شاه که عقاب‌هایی که تختش را به هوا می‌بردند، واژگونش کردند. می‌شود مرا سرزنش کرد ولی هنوز متأسفانه، نمی‌شود کُشت.

‌
آنچه برای من در تعزیه جذاب است جادوی خیلی کهنی است که در آن است. جادویی که در بهترین تعزیه‌ها به ترس‌ها و اضطراب‌های اولیه بشر مربوط می‌شود و این جوهریست که به نظر من در تمام نمایش‌های خوب جهان اعم از کهن و معاصر هست. هر تئاتر خوبی این جادو را دارد ولی من حالا دیگر به شکل مستقیم با تعزیه کار ندارم خصوصاً که حالا اینجور کارها معناهای خاصی هم پیدا کرده و تعزیه دیگر چندان هم تعزیه‌ای که من ازش حرف می‌زنم نیست.

‌
زاون: اما شما خودتان حکمتی هستید و دارید ادامه می‌دهید.
بيضائی: من هم جز زخم چیزی نمی‌برم.
‌ ‌

خیلی بزرگ است که بگویم نگران آیندگان هستم آنها راه خودشان را پیدا میکنند ولی راههایی که در زمان ما پیش پایشان گذاشته میشود، آنها را تا مدتها در خودش گم خواهد کرد. راههایی نکوبیده و سنگلاخ و در پایان بیشتر بیراهه. مشتی سوءتفاهم بجای دانش، مشتی باید و نباید بجای اندیشه و بینش. آنها اگر عین ما نشوند، بیمار تناقض گفتار و کردار ما، در پیچ‌وخم‌های من‌درآوردی ما گم میشوند و تا راه را بیابند عمر را باخته‌اند. ما هم باخته‌ایم