Status Updates From همه می‌میرند

انتونیو روی تخت افتاده بود و لبخند می زد،حال می فهمیدم که نه مغرور بود و نه دیوانه.انسانهایی بودند که می خواستند با انتخاب شیوه زندگی و مرگ خود،سرنوشت انسانی خودشان را رقم بزنند،انسانهایی ازاد بودند.

هیچوقت شده که ادم برای چیزی که بیرزد خودش را به کشتن بدهد؟چه چیز به اندازه زندگی ادم ارزش دارد؟

چه توصیه ای می توانستم بکنم؟مر می دانستم گه زندگی یا مرگ برایشان چه ارزشی دارد؟خودشان باید تصمیم می گرفتند.اگر زندگی فقط نمردن است،چرا باید زندگی کرد؟اما برای نجات زندگی خود مردن هم ابلهانه نیست؟تعیین تکلیف برای انان کار من نبود.

زمان حالت مرداب ساکن را از دست داد.در زمین بسیار امیدها و حسرتها و نفرتها و عشقها وجود داشت.پایان کارشان مرگ بود؛اما پیش از ان زندگی می کردند.نه مورچه بودند و نه سنگ:انسان بودند.

یک انسان فانی می توانست از ادامه راه خود سرباز زند، می توانست طغیان خود را ابدی کند: می توانست خود را بکشد.اما من برده زندگی بودم که مرا به دنبال خود،بطرف بی تفاوتی و فراموشی می کشید و می برد.مقاومت فایده ای نداشت.

گفت:_انسانها باید خود و همنوعانشان را به خوشبختی برسانند.
شانه بالا انداختم و گفتم:_انسان هرگز به خوشبختی نمی رسد.
گفت:_اگر به عقل برسد خوشبخت می شود.
گفتم:_انسان حتی طالب خوشبختی هم نیست.به وقت کشی عادت می کند تا اینکه وقت او را بکشد.

زندگی کردن یعنی چه؟_سری تکان داد و گفت:_این زندگی چیزی نیست.دیوانگی است که انسان بخواهد بر دنیایی که هیچ چیز نیست مسلط شود!لحظه هایی است که آتشی در دلشان می گدازد؛و همین را زندگی‌کردن می نامند.

مگردر آشیان بوف
مرا زاییده ای،مادر
که بختم این چنین تیره است،
که چون برفی درون لانه گریانم؟

واقعا فکر می کنید که در این دنیا می توانید بدون بدی کردن خوبی کنید؟محال است که ادم بتواند برای همه خوب باشد،همه را خوشبخت کند.

دل می تپد،و پاها قدم برمی دارند.راهها به پایان نمی رسند.
راه رفتند.پاها قدم برداشتند.
رژین گفت:-دلم می خواهد بدانم بئاتریچه چه شد.
-می خواستید چه بشود؟ یک روزی مرد،همین.
-همین؟

فوسکا گفت:مگر می شود صبحها جلو شروع جریان زندگی را گرفت؟یادتان هست که یک شب به هم چه می گفتیم:هرقدر هم که بدانیم،باز دل می تپد و دست حرکت می کند.رژین دنبال حرف او را گرفت:..و متوجه می شویم که نشسته ایم داریم موهایمان را شانه می کنیم؟

با این همه من وجود دارم.زنده ام،شما را دوست دارم و رنج می کشم.در عمر ابدی ام هرگز دوباره چون شما را نخواهم دید،کسی چون شما نخواهد بود.

چطور می توانستم به او بگویم که:هیچ کار ادم به هیچ دردی نمی خورد.کاخها و ابراهه ها و خانه های تازه و دژها و شهرهای فتح شده همه هیچ است.

روز به روز همان حرکات هنیشگی،بی پایان!ایا می شود که روزی در جهان دیگری چشم باز کتن،جهانی که حتی بوی هوایش هم متفاوت باشد؟