Status Updates From Pygmalión

HIGGINS
Pickering, czy pana nie uderza, że ten cap ma przyrodzony zmysł retoryki; niech pan zwróci uwagę na to stopniowanie: „Życzę sobie, pragnę, ja czekam na tę chwilę..." Ta sentymentalna retoryka zdradza jego walijskie pochodzenie i wyjaśnia żebraczą i nieuczciwą naturę tego franta.

To ślicznie, cieszy mnie bardzo, żeście zachowali iskrę ojcowskiego uczucia.

Obdarzony jest wyjątkowo przekonywającym, głosem — skutek zwyczaju dawania żywiołowego upustu uczuciom.

PICKERING
O dziewczynie?
HIGGINS
Ach, skądże znowu, mam na myśli jego gwarę i akcent...
PICKERING
No, wie pan...

PICKERING
Skąd tak od razu rzezimieszek, Higgins?
HIGGINS
Musi być drań spod ciemnej gwiazdy, i basta!
PICKERING
Tak czy owak, przypuszczam, że będzie z nim kłopot nie lada...
HIGGINS zupełnie spokojnie
Najmniejszego. Jeśli kto, to on będzie miał kłopot ze mną. Co najwyżej, usłyszymy z
jego ust coś interesującego...

PICKERING wstając z krzesła
Phi, to ci historia!

HIGGINS porywczo
Dać tu tego łotra, tego rzezimieszka, w tej chwili!

Ta kobieta ma najprzewrotniejsze pojęcie o mnie... Siedzę tu w tych czterech ścianach, zahukany. Bogu ducha winien człowieczyna, przecież ja w ogóle nie czuję się dorosły i ważny jak inni, a to babsko jest przekonane, że jestem jakimś nieprzejednanym despotą... Coś niepojętego!...

HIGGINS wyniośle
Nie mogę sobie przypomnieć, bym się aż tak kiedy wyraził.
Pani Pearce patrzy mu prosto w oczy. Pokrywając nieczyste sumienie, dodaje z miną prawodawcy
Chyba w chwili niezwykłego i uzasadnionego uniesienia.
PANI PEARCE
Nie dalej jak dziś rano użył pan tego słowa mówiąc o butach, maśle i razowym chlebie...
HIGGINS
Ach, to tylko dla ćwiczenia w epitetach, kochana pani Pearce, ot, zwyczajnie jak poeta...

PANI PEARCE z kamiennym spokojem
O właśnie, to mam na myśli! Pan za dużo i za często klnie. Ale już mniejsza o takie słowa jak — „przeklęty", „siarczysty" i „co, u diabła", „gdzie, u diabła", „kto, u diabła", „do stu diabłów"...

HIGGINS
Pani Pearce, co słyszę? Taka litania w ustach pani? No, wie pani!

HIGGINS oburzony
Ja?! (z naciskiem) Ja nigdy nie klnę! Nie znoszę tego przeklętego zwyczaju. Co, do stu diabłów, ma pani na myśli?

PANI PEARCE z kamiennym spokojem
O właśnie, to mam na myśli! Pan za dużo i za często klnie. Ale już mniejsza o takie słowa jak — „przeklęty", „siarczysty" i „co, u diabła", „gdzie, u diabła", „kto, u diabła", „do stu diabłów"...

PANI PEARCE
Przyszłam z prośbą, żeby pan raczył uważać na sposób wysławiania się w obecności dziewczyny.

HIGGINS zdumiony
Przecież zawsze uważam. Czemu pani o tym mówi?

PANI PEARCE nieporuszona
O, przepraszam pana bardzo, wcale pan nie uważa na słowa, zwłaszcza gdy pan coś zarzuca albo gdy pan traci cierpliwość... o mnie, rzecz prosta, nie chodzi, ja już przywykłam, ale nie powinien pan kląć przy tej dziewczynie.

Uczeń czy uczennica to dla mnie rzecz święta. Bez takiego pojęcia nie ma mowy o skuteczności nauczania. Nauczyłem mówić po angielsku kopy amerykańskich milionerek, w przeważnej części pięknych jak senne marzenie. Jestem uodporniony do tego stopnia, że jako kobiety znaczyły dla mnie tyle co kołki w płocie, co więcej, mam przekonanie, że musiały mieć o mnie podobne wyobrażenie jako o mężczyźnie.

I tak oto mocą tego przeświadczenia trwam w kawalerskim stanie...

PICKERING wstając, poważnie
Ach, nie o to mi chodzi...

HIGGINS zeskakuje z fortepianu podrażniony
Bóg wie czego! Przypuszczam, że kobieta chce iść swoją drogą, a mężczyzna swoją, ale każde usiłuje popchnąć to drugie w niewłaściwym dla niego kierunku. Gdy jedno chce jechać na północ, to drugie marzy o południu; w rezultacie jadą razem na wschód, choć obojgu wiatr w oczy wieje, (siada na ławeczce przed fortepianem)

Nie odpowiadaj, ty nie rozumiesz pana profesora, chodź ze mną...

Pan to lubi poganiać.

PANI PEARCE cierpliwie
Ja myślę, że lepiej będzie, jeśli pan raczy pozwolić, abym ja pomówiła na osobności z dziewczyną w odpowiedni sposób. Nie wiem, czy się podejmę opieki nad nią, ale rozumiem, że pan nie chce jej krzywdy. A że pan nie dba o to, co się może w przyszłości wydarzyć, to już dla mnie zwyczajna rzecz. Zawsze tak jest, ile razy pana zajmuje to, co pan nazywa akcentem u ludzi.

Dodam tylko, że jeśli odrzucisz tę propozycję, będziesz najniewdzięczniejszą z istot, jakie żyją pod słońcem, i aniołowie będą płakać nad tobą. (do Pickeringa) Cóż, zadowolony pan, Pickering? (do Pani Pearce) Czy można całą sprawę wyrazić jaśniej i piękniej, kochana pani Pearce?

Jeśli król orzeknie, że nie jesteś w każdym calu piękną lady, policja zamknie cię w londyńskiej wieży, a kat zetnie ci głowę toporem ku przestrodze innych ambitnych kwiaciarek. Jeżeli wyrok okaże się pomyślny, otrzymasz na własność siedem i pół szylinga jako kapitał zakładowy na nowe życie. Skończyłem!

Jeśli okażesz pilność i posłuszeństwo, będziesz spać w pięknym pokoju, na miękkim i wygodnym łóżku, będziesz miała kupę żarcia, pieniądze na czekoladki i auto na zawołanie. Jeśli się okażesz leniwa i krnąbrna, będziesz spała z karaluchami w komórce koło kuchni, a pani Pearce będzie cię maglować wałkiem. Po sześciu miesiącach udasz się w pięknym stroju powozem do królewskiego pałacu.

Jako zawodowy wojskowy powinien pan dostrzec od razu, że jedyną rzeczą potrzebną temu stworzeniu jest rozkaz!

PICKERING
Przepraszam, Higgins, muszę się wtrącić. Moim zdaniem, pani Pearce ma rację. Jeśli ta dziewczyna ma się oddać w ręce pańskie na przeciąg pół roku jako materiał do pedagogicznego eksperymentu, powinna rozumieć, co czyni.

HIGGINS
Wykluczone. Ona i tak nic nie rozumie. Zresztą, czy ktokolwiek naprawdę rozumie swoje czyny? Ileż to czynów zostałoby nie dokonanych, gdybyśmy znali naprzód ich rezultaty?