Status Updates From The Tunnel

صفحه‌ی ۹۶ فصل نمی‌دونم هفده با هیجده
خب خوان پابلو کاستل من رو هم کلافه عصبانی و دیوانه کرد دیگه نمیتونم ادامه بدم کتابو زمین میزارم ، گشنم شد ولی نه گشنگی که از سر نیاز بدن به غذا باشه گشنگی که روانم بعد از هر تنشی فریادش میزنه

Im cheesing so much while reading this. Actively needing to free my face of the tension caused by my dimples contracting.

completely draining this book with notes and highlighter.

While reading the first few pages i started comparing it to ‘in the mood for loves’ yearning and desperation, and now as Maria is introduced every sentence of her is reinforcing that thought.

Kicking my feet while reading this

english version first and spanish version if i manage to find it:)

صفحه‌ی ۸۹ فصل ۱۷. نمی‌خوام اسپویل کنم ولی حرفمو پس میگیرم از اونجایی که بدگمانی وارد داستان شد دیگه لذت نبردم نه تنها از هر جمله بلکه فقط کنجکاویم منو به صفحه‌ی بعد میکشونه
قلبم درد گرفت فمنیستی درونم زده بیرون و آماده‌ام مثل یه بمب منفجر بشم اما بازم با صبوری خشمگینی لابه‌لای خط‌ها دنبال کلمه یا جمله‌ایی میگردم که خوان پابلو کاستل رو درک کنم ، حداقل قضاوتش نکنم
راستش فهمیدنش سخت نیست ولی از اشتباه بودنش کم نمیکنه