Bahar > Recent Status Updates

خوندن این کتاب این حس رو میده بهم که انگار مک‌کارتی نشسته داره فیلم نگاه می‌کنه و با جزئیات برای من که نمی‌تونم اون فیلم رو ببینم، تعریف می‌کنه :)

پیرمرد گفت: مردم همیشه برای فردا خودشان را آماده می‌کردن. ولی من چنین اعتقادی نداشتم. فردا هیچ‌وقت خودش را برای آن‌ها آماده نمی‌کرد.
حتی نمی‌دانست آن‌ها وجود دارند.

یادآوری هر خاطره واقعیت آن را خدشه‌دار می‌کند.
در یادآوری خاطرات آن‌چه دگرگون می‌شود هم خود به نوعی واقعیت دارد، واقعیتی معلوم یا نامعلوم.

سعی کرد چیزی بگوید، اما نتوانست. این حالت را پیش از این هم تجربه کرده بود: چیزی فرای بی حسی و یاس ملال‌آور. کل جهان به چند عنصر تجزیه‌پذیر محدود می‌شود. اسم هر چیزی به دنبال خود آن چیز به فراموشی سپرده می‌شود رنگ ها، نام پرندگان، خوراکی‌ها، و بلاخره نام چیزهایی که می‌پنداشتی جاودانند؛ اما در حقیقت ناپایدار‌تر از آن چیزی بودند که می شد تصور کرد.

یک آدم تنها بهتره یک روح تو خیالش برای خودش بسازه، توش بدمه و نوازشش کنه و براش حرف‌های عاشقانه بزنه. توی خیال بهش نان بده و با تمام وجودش در مقابل خطر ازش دفاع کنه.

در این جاده هیچ پیامبری نیست. آن‌ها رفته‌اند و دنیا را با خود برده‌اند و من برجای مانده‌ام. سوال "ناممکن" و "نیست" چه تفاوتی دارند؟

آدم‌ها پوسته‌هایی بی دین‌وآیین بودند، تلوتلوخوران در گذرگاه‌ها، چون مهاجرانی در سرزمینی تب‌دار. سستی دنیا دست آخر خود را نمایاند. موضوعات کهنه و آزاردهنده رفتند و در سیاهی ناپدید شدند. آخرین نمونه هر چیز نماد پایان آن است. چراغی روشن می‌شود و می‌میرد. به اطراف نگاه کن؛ هرگز یعنی خیلی طولانی. اما پسرک می‌دانست آنچه را که مرد می‌دانست- که هرگز یعنی هیچ‌گاه.

این سه صفحه غوغا کرد تا اینجای کتاب
احساس می‌کنم تولتز تمام هستی و وجودش رو چلونده تو یه شیشه، ازش عصاره گرفته و اونو تبدیل به کلمه کرده و پاچیده رو کاغذ :)
انگار داری تو مغزش قدم می‌زنی و ذهنیتش رو از نزدیک نگاه می‌کنی

مردم همیشه بر کسی که برای زندگی‌اش الگوهای شخصی اختیار می‌کند خشم می‌گیرند؛ چون منش خلاف عرفی که برمی‌گزیند باعث می‌شود مردم احساس خفت کنند، همانند موجودات عادی.

مردم میگن شخصت هر آدمی تغییرناپذیره ولی اغلب این نقابه که بدون تغییر باقی می‌مونه و نه شخصیت، و در زیر این نقاب غیرقابل تغییر موجودی هست که دیوانه‌وار در حال تکامله و به شکل غیرقابل کنترلی ماهیتش تغییر می‌کنه.

اگر بدون فکر کردن از باور عامه‌ی مردم پیروی کنی، مرگی ناگهانی و هولناک در انتظارت است.

پدر فیلسوفم نمی‌توانست کاری به سادگی کوتاه کردن مو را هم بدون تفکر درباره‌ی معنایش انجام دهد. می‌گفت "مو، سمبل مردانگی و سرزندگی، هرچند خیلی از آدم‌های شل‌و‌ول موهای بلند دارن و خیلی از آدم‌های پرطراوت کچلن. اصلا برای چی کوتاهش می‌کنیم؟ مگه چه هیزم تری به ما فروخته؟"
ما پدر و پسری بودیم با موهایی نامرتب و مجنون؛ تجسم یکی از ایده‌های پدرم که بعدها معنای حقیقی‌اش را فهمیدم: رهایی در این است که شبیه دیوانه‌ها باشی.

"صورتم کشمش بود و تنم شراب"


"امان از آدم و این اصولش! حتا در دوزخی بی‌قانون هم باید برای خود شرافت قایل شود، تمام تلاشش را می‌کند تا بین خودش و بقیه‌ی موجودات فرق بگذارد."

"من آزادی‌ام را از دست دادم و نیرنگ‌آمیزترین تنبیهش، ملال بود."
بوووووم .. در جملات آغازین به رگبار بست ...

اینان کاتولیک شما که در اطراف آن سخن‌سرائی می‌کنید به‌منزله دروغ شاخداری است که تمام مردم برای فریب دادن خودشان می‌سازند.
امید هم یک دروغی است که تکیه‌گاه به آینده دارد
غرور هم دروغی است که خودمان به خودمان می‌گوئیم رحم و عقل و وحشت تمام آن‌ها حساب‌های دروغی است.

مذهب چیزی است که می‌تواند مانند اصل رابط و محافظه کار وسائل زندگی آرام و ساکت ثروتمندان را تامین کند.
مذهب بطور غیر مستقیم با مالکیت رابطه دارد.
مسلم است که هرکس می‌تواند ملتی را بجای اینکه با زور و دار زدن اشخاص اداره کند و به ترتیبی که در دوره ترور و انقلاب فرانسه مردم را وادار به اطاعت می‌کردند به‌وسیله مبانی اخلاقی اداره کنند.
کشیش و پادشاه مانند من و شماست و این هر دو می‌تواند کشوری را به آزادی آشنا سازند.

بزرگترین انقلابات سریع نمی‌تواند پایه‌های منافع شخصی انسان را بلرزاند اما عشق دارای قدرتی است که می‌تواند محکم‌ترین احساسات را دچار لرزش کند.

بنابراین کسانی‌که برای احساسات شخصی بیشتر از منافع خود زندگی می‌کنند و افرادی که دارای روح قوی‌تری هستند، از احساس یک عشق تازه اثرات فراموش نشدنی از خود به‌یادگار می‌گذارند.

انسان وقتی در جای پرشکوه و جلال داخل شود مجازاً به‌راه دیگر می‌رود اما عشقی که در آستان خدا در دل ایجاد شود دارای عظمتی مخصوص است و اگر این عشق عمیق باشد برای او از هر چیز باشکوه‌تر است.

کسی که اورگ می‌نوازد روح و فکرش در دریایی از احلام و افکار روحی فرومی‌رود و خود را نمی‌شناسد و با آهنگ‌های آن هزاران دورنما و تابلو را در نظر مجسم می‌سازد.

اگر آدم‌ها می‌توانستند بفهمند آن‌چه از نظر آن‌ها درست است لزوما از نظر دیگران درست نیست، دنیا شادتر و خوشایندتر می‌شد.
نظریه انتخاب به آدم‌ها یاد می‌دهد که دنیای کیفی آن‌ها هسته زندگی خودشان است نه هسته زندگی دیگران.

یخ هیچ آینده‌ای نداره. تنها چیزی که یخ داره گذشته‌آیه که درون اون به دام افتاده. این‌طوریه که یخ می‌تونه همه‌چیزو حفظ کنه. اونقدر روشن و متمایز و واضح که انگار هنوز جریان داره. این ذات یخه.

وقتی موراکامی رو می‌خونم احساس می‌کنم داریم با یه دوست قدیمی و صمیمی خیال‌پردازی می‌کنیم.
روایتش مثل یه مهمونی عصرانه، گرم و صمیمی و دوستانه‌ست.
اما بیشتر ترجیح می‌دم داستان مثل یه شب تا صبحِ هیجان‌انگیز باشه و درگیرم کنه.

اگر آدم‌ها در چشم کسانی‌ که واقعا برایشان مهمند، تصویر دوست‌داشتنی‌ای از خود ببینند، خودشان را دوست خواهند داشت.

هنوز دو تا داستان دیگه مونده ولی فکر کنم جلو جلو داستان سوم بعنوان بهترین انتخاب شد!
هیچوقت اینطوری سوگواری رو درک نکرده بودم.

خشم نقابی است بر چهره‌ی اندوه، ترس و وحشت عمیق.

حضور هیچ‌کس در زندگی بی علت نیست/ بعد از سالها بواسطه‌ی حضور کسی، یالوم خودش رو بهم یادآوری کرد :) بلاخره دارم میخونمت یالوم جان

عجب فضااااااایی داره این کتاب !! عجیب ! عجیب

بسیار لذت بخشه برام مطالعه ی رفتار انسان