Somayeh Fatemi > Recent Status Updates

وقتی که بین کلی کار عقب افتاده و بشدت مهم گیر کردی، کلافه‌ای و عذاب وجدان داری، سری به کتابها میزنی و از قضا کتابی واست جذاب میشه. و این حالا اوضاع منه. کارهای عقب افتاده را به فردا موکول کرده و فردا را ادامه می‌دهم، باشد که رستگار شوم...

چرا عاشق می‌شیم؟ چون در بدن دوپامین ترشح شده.
تا کی عاشق می‌مونیم؟ ۱۲ الی ۱۸ ماه چون سطح ترشح دوپامین کم کم پایین میاد.
بعدش چی می‌شه؟ دوپامین ما رو وسوسه می‌کنه که دیگری جذاب‌تره و این چرخه ادامه داره.
قیافه من: 😐🤦‍♀️
قیافه دوپامین: 🤣😝

گیج شدم! اسپینوزا دین یهود رو نفی می‌کرد چون معتقد بود ابزاری در دست رهبران دینیه. در داستان دوم آلفرد هم ضد یهود حرف می‌زنه اما نه با عقل، صرفا با تعصب. اسپینوزا مورد علاقه آلفرد می‌شه. اما خب با تفاوتی که گفتم چطور ممکنه؟ پس می‌شه گفت آلفرد فهم اشتباه و ناقص از اسپینوزا داشته؟ قبلا هم شنیده بودم هیتلر فهم نادرستی از مبحث نژاد برتر نیچه داشته. آلفرد و هیتلر با هم در ارتباط بودند.یعنی دو متوهم درکنار هم داریم؟ درسته؟

مسئله اسپینوزا دو داستان رو به موازات هم پیش‌می‌بره. جای خجالت داره واسم که تا حالا فکر می‌کردم کتاب تخصصیه 🤦‍♀️. در هر صورت دیگه فهمیدم اینجوری نیست. آدم رو جذب می‌کنه برای ادامه دادن و تامل کردن... یه جمله رو دوست داشتم "پس یاکوب! به من اجازه دهید تا به شیوه خودم به خداوند عشق بورزم" ❤

لویاتان حرکت آدمیان و جامعه بشری را به سوی جلو توصیف می‌کند یعنی گذار از وضع طبیعی به جامعه مدنی و بهیموت توصیف حرکت به سوی عقب یعنی به وضع توحش و شرارت و تبهکاری آدمیان است.

از اینکه می‌دیدم کتابهای مختلف حرف های مشترک می‌زنن در رابطه با هابز، کلافه بودم. اما اما اما 😍 این کتاب واقعا خوبه. تا اینجای کار که حرفای جدید داشت و حسابی لذت بردم. الحق که کتاب متفاوتیه نسبت به کتاب های دیگه و با وجود حجم کم‌ش بسی پر محتواست.

وای سردرد گرفتم. بیشتر از حرف زدن های خانم خوخلاکوف. یه زن رو مخ. خیلی حرف می‌زنه، حرف زدنش سر و ته هم نداره 😒. درست اطلاع ندارم ولی شنیدم که داستایفسکی این کتابو در وضعی نوشته که حال روحی و روانی خوبی نداشته. فکر کنم مخاطب را هم می‌خواد روانی کنه😐

اگر همینجوری ادامه پیدا کنه به شاهکار بودن این اثر شک می‌کنم. نه که نکات خوب نداشته باشه ولی این نکات کم اند. ماجرا بیشتر چیزی نیست جز شهوت رانی های پدر و پسری. شهوت در وجود هر انسانی با میزان متفاوتی از شدت و ضعف پیدا میشه اما اینجوری که داستایفسکی با ریز جزئیات شرح داده انسان فقط همینه و بس. و این خب بنظرم معقول نیست... نمیدونم... شاید هنوز واسه نتیجه گیری زوده ...

شخصیت فئودور واسم جالب توجه شده. بقیه نسبت به اهداف شون کمی گیج میزنن. واضح تر بگم، بقیه یا نمیدونن کی هستن یا نسبت به هدف شون شک دارن و نمیدونن تهش چی میشه. اما فئودور آگاهانه تصمیم میگیره و عمل میکنه. اگاهانه و از روی عمد حتی بدی می‌کنه و بنظرم بیشتر مکالماتش هم فلسفی طوره ....و تا پایان داستان هنوز مونده ...

با توصیه مجدد یکی از دوستان باز شروع‌ش کردم. هنوز واسم جذاب نشده. سه تا برادر با شخصیت ها و نحوه تربیت متفاوت و پدری که بر سر ارث دعوا دارند. اینکه کدوم یکی جذابه و میشه قضاوتش کرد حرفی ندارم. با توجه به حجم زیاد کتاب هم طبیعیه که راه درازی مانده تا فهم ماجرا...

آدم از خوندن یه سری کتاب ها غرق آرامش میشه. از تجربیاتش می‌گه اما انگار نشستی پای خاطراتش، از طبیعت ژاپن و درختای گیلاس گرفته تا آداب برخورد با خودت، دیگری، مهم تر از همه زندگی... بخونید. اکیدا پیشنهاد می‌شود. بخونید.

حق با کیه؟ هابز یا دکارت

از کتاب آقای دیهیمی خیلی بهتره. اینکه به متون اصلی دائما ارجاع داده مستند ترش می‌کنه، تا حدود زیادی انگار دارم لویاتان رو می‌خونم. اما باز هم قسمت نظرات و انتقادات خود نویسنده رو مشکل دارم که این امر هم طبیعیه.
*کتاب در باب جسم یا در باب شهروند ترجمه شده؟ کسی اطلاع داره؟*

شروع خوبی بود تا چه شود ....

پیدا کردن زیبایی در نقص در سادگی. پذیرفتن و رها شدن. تزریق آرامش به زندگی... کتاب خیلی جذاب تر شده. یکسری راهکار هم معرفی کرده که زحمت آدم رو کمتر می‌کنه و همه چی حاضره برای یادگرفتن. خیلی دوست دارم کتاب رو...☕🫖

تا حدود ۴۰ صفحه پیش می‌رفتم فقط،روزنامه وار، اما دیگه کم کم مشتاق صفحات بعدم😍

مرحله به مرحله، قدم به قدم و جزیی به مسئله میپردازه. سرم درد گرفت. ایشالا ادامه اش یه وقت دیگه :/

احساسات طبیعتا نامحدود و درجه و میزان شان با هم متفاوته پس نمی‌تونن ضابطه واحدی در مورد نیک و بد پیشنهاد کنند *پس کسی حق نداره بوسیله احساسات خودش دیگری رو داوری و قضاوت کنه*

بارها شروع کردم اما ادامه ندادم. چون این کتاب رو بدون استاد و راهنما نمیشه خوند. و حالا با استاد پیش میره و تا کجا؟ نمیدونم. در هر صورت بعد از سالها حالا میفهمم کتاب چی می‌خواد بگه و فهم‌ش لذت بخش شده
کانت عقلگراست اما در این کتاب عقل رو نقد میکنه که توانایی فراتر رفتن از حدی رو نداره.پس باید باز اندیشی کنیم و اسمش رو میذاره مابعدالطبیعه. چجوری عقل می‌خواد دانش مشروط خودش رو به سمت نامشروط ببره؟و این خودش منشأ تعارضه

در روند زندگی تضمینی وجود نداره که ما چه اهدافی رو دنبال کنیم. اهداف تغییر می‌کنند. اما والدین یکسری اهداف رو که فکر می‌کنند خوبه برای فرزندان شان در نظر می‌گیرند یا مهارت هایی رو به فرزند یاد می‌دهند.اما آیا در آینده فرزند این اهداف رو دنبال خواهد کرد؟ جدای از این‌گاهی‌والدین غفلت می‌کنند،مهارت ها را نمی‌سنجند که اصلا ارزشمند هستند یانه؟
و اما یک‌ غایت هست‌که به حکم ضرورت طبیعی درهمه افراد وجود دارد و آن شادی است :)

در اخلاق از این بدتر نخواهیم نداشت که تقلید کنیم یا که بخواهیم از سرمشق ها نتیجه اخلاقی بگیریم ...
نباید از هر رویدادی نتیجه اخلاقی برای زندگی مون بگیریم. خود این رویداد ها باید سنجیده و آزمایش بشن تا مشخص بشه کمال اخلاقی ان. حتی مسیح میگه چرا مردم به من می‌گن خوب؟ هیچ چیز خوب نیست.