Nastaran > Recent Status Updates

تیمار پریشانی، در دل این‌همه پریشان‌حالی نهفته است.

فریب‌خورده، جدامانده، ستمدیده، رنجه‌شده، به قتل رسیده، نفرت انگیزترین مرگت فریفته،
سنگدل‌ترین سنگدلان به خاکت افکنده.
ای عشق! ای زندگانی! زندگانی نه؛ بل عشق در مرگ!
زبون، پریشان، مغضوب، شهید، به‌قتل‌رسیده؛
ای روزگار اندُهبار، از چه رو درآمدی و، شوکت ما را
به قتل، به قتل رساندی؟
آی طفلم! آی طفلم! طفل دلبندم نه، بل جانم!
مرده‌ای تو، ای دریغا، کودکم مرده است!
و به همراه تو ای کودک،
جمله شادی‌هام مدفون می‌شود (در خاک)!

درباره روزهای آخر عمر تولستوی می‌خوانیم و به این جمله می‌رسیم که «ادبیات تماماً نفی خودش است». این جمله ما را به این فکر می‌رساند که ادبیات در بطن و ذات خود دارای تناقض است-هم بیان می‌کند و هم اعتراف می‌کند که نمی‌تواند بیان کند. تولستوی درانتهای عمرش کلمات و ادبیات را همچون یک فریب می‌دید و از نوشتن متنفر شده بود. اما همین اعتراف که ادبیات قادر به بیان تمامی حقیقت نیست خودش یک لحظهٔ ادبی تأمل‌برانگیز پدید می‌‌آورد.

دیگه وقتشه کتابو بذارم توی فریزر!
If you know you know

«عشق. آه می‌کشم. عشق ترکیب شادی با بدبختی است. شعف با ناامیدی. آتشی است که با ملایمت مرا فرامی‌خواند و وقتی بیش از حد به آن نزدیک می‌شوم، می‌سوزاند. از عشق متنفرم. آرزویش را دارم. و این مرا دیوانه می‌کند.»

"لذت به پایان نرسیدن یک کتاب. دلت می‌خواهد خوانده‌های کتاب را دوباره بخوانی و به پایان نرسی و «خوشی روز قبل» را تکرار کنی (اسم این کار را گذاشته‌ام «لذت دیروزخوانی»)."

هروقت ترس کنترل رو‌ به دست گرفت، برای مبارزه باهاش از تنها چیزی استفاده کن که قدرتمندتر و نابودنشدنی‌تره: روحیه‌ات‌. قلبت.

بازخوانی❤️

Are there any other lives at all or is it just the furnishing that changes?

ایده‌ی جالبی داره اما به نظرم می‌تونه هیجان‌انگیزتر و نفس‌گیرتر از اینی که هست باشه
آیا توی ۲۰۰ صفحه‌ی باقی‌مونده بهتر می‌شه؟
(احساس می‌کنم باید همچین ایده‌ای رو می‌دادن صبا طاهر قشنگ دهن همه رو باهاش سرویس کنه😂)

«آن‌قدر دلش برای سونیا تنگ شده که گاهی نمی‌تواند وجود خودش را در جسمش تحمل کند.»

به خاطر آوردم که پیرمرد کتاب‌فروش همواره به من می‌گفت هر کتاب یا توده‌ی مجلدی دارای روح است. روح کسی که آن را نوشته ‌و روح‌ تمام کسانی که آن را خوانده و به کمک آن رؤیاهایشان را خلق کرده‌اند.

عمیقا سمپره‌ی پدر رو‌ دوست دارم. پیر نشو مرد

«اگه یه چیز باشه که همیشه بتونم بهش تکیه کنم، اطمینانم به حماقت اجتناب‌ناپذیر انسان‌هاست. یکی دو قرن به همنوعانت فرصت بده و ببین که سرخوشانه دوباره اشتباهایی رو تکرار می‌کنن که قرن‌ها پیش باعث شده بود بیشترشون از بین برن.»

بعد از مدت‌ها با یه کتاب گریه کردم.
قشنگ حس می‌کنم یکی دست کرده توی روح و جونم.

شخصیت‌پردازی کاراکتر اینیگو>>>

ریتم داستان قوی و دوست‌‌داشتنی بوده تا اینجا✨✨

اگر راوی داستان انقدر هی از سوم شخص نمی‌پرید اول شخص و برعکس خیلی کتاب لذت بخش‌تری می‌شد🤡.

داستان اول اینجا تموم می‌شه، اولش انقدر فضای داستانو دوست داشتم که دلم نمی‌خواست جنایی باشه😂ولی خب بعدش حسابی بهش میومد که قتل و اینا توش باشه :>
و درنهایت من تونستم قاتلو حدس بزنم، اما یه سری اتفاقات دیگه بود که غافلگیرم کرد🤌🏽.
خوب بود در کل :>>

من اینطوری بودم که، امیدوارم فلان اتفاق نیفته.
اگر بیفته خودمو می‌کشم.
نباید بشه...
نه...
و دقیقا صفحه بعدیش اون اتفاق افتاد :))))))))))
چرا آخه؟ چرا؟؟
الان از ناراحتی می‌خوام سرمو بکوبم توی دیوار🥲

کاش تموم نشی لعنتی...
🥲