Eghlima > Recent Status Updates

نکتهٔ اول پس از خواندن ۱۰۰ صفحه؛ خیلی از «الیور تویست» بیشتر دوستش دارم. خیلی خیلی.
نکتهٔ دوم؛ حالا قشنگ می‌فهمم چرا دیکنز نویسندهٔ موردعلاقهٔ رولد دال و ماتیلداست.

میزان اشکی که موقع ترجمه‌ی این جلد می‌ریزم باورنکردنی است.

چه عبث گمان می‌کردم که در «بینوایان»، ویکتور هوگو ما را با نهایت بینوایی مواجه کرده بود. قلبم تکه‌پاره می‌شود با هر صفحه‌ای که جلوتر می‌روم.

دخترکم داره عروس می‌شه و من همه‌ش مجبورم از پشت پرده‌‌ای از اشک کلمه‌ها را پشت سر هم تایپ کنم.

«طبیعت و قوانین آن در تاریکی نهفته بودند، خدا گفت بگذاریم نیوتن بیاید و همه‌چیز روشن شد.»

احساس می‌کنم میزان هیجان‌زدگی‌ام بابت این کتاب و قلم روشنگر کاسیرر واقعاً طبیعی نیست.

عجب نثری آقای بالزاک.

قلبم داره تکه‌تکه می‌شه از این همه تاریکی سهمگین و نمی‌تونم بذارمش زمین. باید بذارمش توی فریز و تا صبح گریه کنم.

برای بار سوم، سلام آقای پروست عزیزم.