Marcia > Recent Status Updates

Sometimes I think love is looking for whatever opportunity we can find to show ourselves or another person mercy. It is mercy that saves me. It’s also through mercy that I can hold others. I try to pay it forward.

Sometimes, I think: What if this is exactly what love is? Friendship as a place of thinking together, asking crucial questions:
“Why?”
“Are you sure?”
“Tell me more.”
“What do you need?”
“What would you like us to do?”
“How can I care for you?”

That death changed me. It changed all of us.

We were happy and tired and hopeful and vengeful and young and alive and unstoppable and hungry in all our joints, ready with all our tendons.

Before we met each other, we all had lies we needed to tell ourselves and others if we were going to live well. Maro says there’s already a term for that type of lie: necessary fictions.

Now I run a souvenir shop. I sell fridge magnets from all sorts of countries, for people who lie to their partners about traveling abroad for work. If you lie like that, you need supporting gifts.

For me, blood family doesn’t mean shit.

I’ve always had a problem with introductions. To me, they don’t matter. It’s either you know me or you don’t—you get? If you don’t, the main thing you need to know is that I am a hustler through and through. I’m that guy that gets shit done. Simple.

Ik leg de maan in bad, doe pH-neutrale zeep in het water
en maak haar schoon met een washandje.

Hoog aan de hemel vliegt een stel olifanten naar Mars.

Ik voel me zoals ik me voelde die zomer dat ik in een tent in mijn moeders achtertuin ging wonen en alle Narnia-boeken las. De zomer van de draagbare typemachine. De zomer van perzikkleurig papier en groene inkt. Ik voel dat er iets anders mogelijk is.

Het is duidelijk dat er geen eenvoudig begin of eenvoudig einde is. Elk levend ding is de geschiedenis en toekomst van alle dode dingen. Elk dood ding is de toekomst van alle levende dingen.

Dit is hoe het einde van de wereld er altijd uitzag. Acht snelwegbanen leeg en grijs in het rode licht van de ondergaande zon.

Golfbaan. Sproeisysteem. Zombies. Pratende kraaien.
Soms denk ik dat de wereld nu beter is.

Vroeger waren zombies drugsver-slaafden, televisiekijkers, videogamers. Nu zijn zombies zombies. En consumenten consumenten.

Ik ben vandaag mijn linkerarm kwijtgeraakt. Hij ging er precies bij de schouder af. Janice 2 heeft hem opgeraapt en meegenomen naar het hotel. Ik had gedacht dat het mijn evenwicht erger zou verstoren. Het is als naar de kapper gaan. De lucht beweegt anders rond mijn overgebleven delen. Ook afwisselend een gevoel van nieuwheid en minderheid - vrije ik, ondode ik, kijk niet naar me.

'Als ik verzopen of door een haai gebeten of bij een vliegtuigongeluk ben omgekomen of gas heb ingeademd, dan moet iemand mij eens uitleggen, zegt Miki tegen zichzelf, aangezien er verder niemand is, 'als ik niet leef, als ik de pijp uit en begraven en vaarwelgezegd ben,' zegt Miki, 'kan iemand mij dan ALSJEBLIEFT uitleggen, WAAROM ik dan nog steeds fulltime werk?'

Plotseling... Miki twijfelt of hij zelf niet ook al dood is.
Of hij niet ooit in een hachelijke situatie is overleden, zonder dat hij het zelf doorhad.

Goede bedoelingen zijn belangrijk, maar er zijn ook andere factoren in het leven die het resultaat van ons gedrag beinvloeden. Soms willen we helpen of simpelweg gedag zeggen, maar we letten even niet op of we doen iemand pijn.

Op vakantie moeten ze uitrusten en aan zelfontwikkeling doen, ze moeten vrienden zien en alleen zijn. Ze moeten liggen en wandelen, dansen en nietsdoen, en elke seconde moet even fantastisch zijn, anders is alles voor niks geweest en kan het hele leven net zo goed de prullenbak in, dan ben je kennelijk geluksonbekwaam en kun je jezelf maar beter door je kop schieten.

De winter komt eraan en de kou kruipt in alle harten. Mini heeft in de tussentijd vier boeken gelezen, één keer haar kapsel veranderd en een kungfu-examen gehaald. Helaas verlopen haar paspoort en haar verblijfsvergunning, en op een dag zullen ook haar organen het begeven.

Mini en Miki willen aardig zijn, maar het leven is ingewikkeld. De wereld is verschrikkelijk, alles gaat dood.

Ik woon nu vijf maanden bij dit gezin, en nog steeds weet ik niet of Madison een slachtoffer of het brein achter deze hele toxische fantasiewereld is. Of op de een of andere manier allebei.

Misschien was het geen gif, dacht Babikir Sidahmed, maar hekserij.

De rivier bracht hun leven. Maar de rivier was niet hun vriend.

Zolang zijn lichaam niet was gevonden, bestempelden ze hem als ‘vermist’. Maar ze waren op zoek naar iemand die dood was, niet levend. Ze zochten niet naar een jongen, ze zochten naar een lichaam. Zo ging dat met iedereen: ze waren iemand, ze hadden een naam, tot ze stierven of vermoedelijk dood waren. Vanaf dat moment werden ze alleen nog ‘het lichaam’ genoemd.

Door mijn trans zijn was ik enerzijds te snel volwassen geworden qua zelfkennis, maar was ik anderzijds kinderlijk en onzeker gebleven in de relaties met mijn dierbaren.

Voordat je er enigszins aan toekomt om jezelf te definiëren, beginnen anderen jouw contouren al te schetsen met hun vooroordelen en vuile opmerkingen.

Ergens moest toch een taal vol trots en zelfbewustzijn bestaan, zodat ik in één klotekeer kon uitleggen wie ik werkelijk was.

Op televisie zeiden ze dat Madrid een stad was waar jongens met make-up op dansten tot diep in de nacht. In San Blas, mijn stukje Madrid, vonden de volwassenen het daarentegen heel gewoon om te discussiëren over wat nou erger was: een zoon die drugsverslaafd is of een zoon die homoseksueel is.