Marcia > Recent Status Updates

Voorlopig een zeer onsympathiek hoofdpersonage - het verbaast me niet dat andere moeders haar niet zo tof vinden…

Voorlopig een cute verhaal, maar wegens de vreselijke vertaling geswitcht naar de Engelse versie ☺️

Ik ben niet alleen dichter maar ook mens, en weet hoe de woorden die anderen voor mij hadden lang bepaalden hoe ik mezelf zag.

Hoe meer ik van andere schrijvers las, des te groter werd mijn behoefte om zelf ook iets te schrijven.

En zo, omringd door alle schrijvers die ik me maar kon wensen, was ik behoorlijk verouderd. Of misschien was het andersom: omdat ik zo oud was, omringde ik mezelf met boeken. Mijn huid schilferde en mijn haar was al jaren aan het dunnen, maar ondanks mijn bejaarde uiterlijk ontbrak het me aan de ervaring en de wijsheid van een oude man. Mijn rimpels waren hol vanbinnen; mijn ouderdom was inhoudsloos.

Dit jaar ben ik zestien geworden. Mensen noemen het een wonder dat ik het al zo lang volhou. Dat vind ik zelf ook. Het komt niet vaak voor dat mensen zoals ik hun zestiende verjaardag halen. Maar als je het mij vraagt, bestaat er een veel groter wonder: een alledaags leven leiden en op een alledaagse leeftijd doodgaan. Mijn ouders, dat zijn de ware wonderen.

Maar het zijn niet gewoon 'mensen' die hier dood worden gevonden of vermist raken, denkt Loyal, het zijn meisjes en vrouwen, en op een of andere manier is het altijd hun eigen schuld. Marcie liep weg van huis. Cutter pleegde zelfmoord. Alweer vraagt Loyal zich af of dat wel de waarheid is, of dat de mannen die als taak hebben deze zaken te onderzoeken gewoon snel een antwoord willen vinden.

Niemand haat een vrouw zo erg als de man die denkt dat ze zijn bezit is.

Beau kwam er lang geleden al achter dat het niet de stoel is die bepaalt of iets een troon is, maar de man die erop zit, en DeWall is zo'n man.

En zelfs nu, na al die jaren, is er nog altijd iets aan dit dorp, met al het gefluister en scherpe tanden, waardoor Loyal zelf ook bang wordt.

Haar vader zei vroeger vaak dat ze het postuur van een bokser had, maar in werkelijkheid, als ze in de spiegel kijkt - iets wat ze doet met de vreugdeloze opwinding van een verslaafde - vindt Loyal dat ze meer lijkt op een beer die op z'n achterpoten staat, zich ervan bewust dat hij elk moment weer op vier poten moet landen, zoals het hoort.

De liefde in het gezin werd geuit met blauwe plekken, en dat maakte haar sterk.

De drie kinderen groeiden op met kapotte lippen en bloederige knokkels, jaagden op krokodillen en verzamelden eieren voor de fokkerij van hun ouders, die uiteindelijk het enige bleek dat Vin Labasque en Gina Stokes hun kinderen nalieten, toen hun auto met honderdzestig van de snelweg af schoot.

Hij vindt reality-tv vast te min om naar te kijken, maar programma’s als het mijne bieden een uniek inzicht in menselijk gedrag. Ze onthullen hoe we reageren onder druk. Hoe ver we gaan om te winnen. Niet heel anders dan de werking van het criminele brein. Hij zou veel van me kunnen leren.

Het goed op je werk doen is zo moeilijk niet, je krijgt er immers geld voor. Iets goed doen waar je niet voor betaald wordt is een stuk moeilijker.

Die nacht, toen ik zijn gezicht in de vlammen zag oplichten, heeft het leven meer zin dan ooit gehad. De macht was niet zo machtig dat ze met alles kon wegkomen, en wij waren niet zo slap dat we daar niets aan doen konden

‘Journalisten verkondigen het woord van het systeem,’ zei hij. ‘Ze houden het staande. Ze houden de massa dom en zichzelf welvarend.’ Hij wees me aan met zijn lepel. ‘Er zijn er maar heel weinig die voor de waarheid werken.’
Ik zei dat ik voor de waarheid zou werken.
‘Goeie journalisten zijn dode journalisten. Ze worden vermoord.’
Ik zei dat ik eraan zou gaan zodra de mogelijkheid zich voordeed.

In 1984 was de dictatuur in Uruguay voorbij. Iedereen ging terug, maar wij niet. Het land had haar verjaagd, zei ze, en alleen als het vroeg of ze terugkwam zou ze erover nadenken.

“Why were they embarrassed by her?” asked Farrokhlaqa, unwilling to leave the subject. “There is no shame in becoming a tree.”

‘Verwachtingen, vergelijkingen, mensen begrijpen niet dat tweelingschap een gevangenis kan zijn.’

Normaal.
Normaal, zegt ze
Mijn moeders poging tot troost is een mes. Met elk woord kerft ze waarheden in mijn huid, zo diep dat ze haast over mijn botten schraapt. Als het bloeden ooit stopt, en de korstjes drogen, dan zullen de littekens een waarschuwing zijn: ik ben niet normaal, maar hoor er wel naar te streven.

‘Elke jongen die ik ontmoet maakt een versie van mij in zijn hoofd,’ herhaal ik, en ik voel me een norse leraar. ‘Als ik genoeg jongens verzamel en al die versies als puzzelstukjes bij elkaar zet, dan wordt het plaatje, het concept Lanny, pas compleet.’

Bjarki is niet lelijk, maar hij heeft een heel uitdrukkingsloos gezicht. Soms vergeet ik dat zodra ik een andere kant op kijk.

Heb je er spijt van dat je met mij hierheen bent gegaan?
Nee, ik vind het altijd heel leuk om mannen te ontmoeten die neerbuigend tegen me praten, zo'n lage eigenwaarde heb ik, antwoord ik en ik recht mijn muts voor de kleine spiegel die scheef aan een haakje hangt.

Het is niet gezond om zulke eisen aan vrouwen te stellen, dat ze verantwoordelijk zijn voor de gevoelens van iedereen om hen heen.

Als we een lichaam zijn met generationele pijn, zijn we een plek waar mensen iets voor ons hebben achtergelaten, onbewust, maar hun lichaam deed het om de lichamen in de stroom te beschermen.

Het gevaar is niet altijd écht, het zit niet altijd in de wereld, soms zit het in ons, in de lichamen van de mensen vóór ons, in de verhalen die we maken, in fictie.

a novel is a piece of amber, one that coagulates both the “real” past and the “made-up” ideals. It is something that can be visited again and again in its unparalleled beauty.

Oh? So Aoyama-sensei and Ō-san are friends. You must excuse me, for I never perceived this from what I have witnessed of your interactions.

Our arms were linked and our footsteps were a dance. The night wind tousled our hair.