Fel > Recent Status Updates

Het water streelde mijn huid en spoelde de gedachten weg, liet ze uit mijn systeem glijden en in het doucheputje verdwijnen tot er alleen nog rust overbleef.

Er was iets veiligs aan het gevoel van thuiskomen. Om te weten dat je terug was in je eigen omgeving, waar je niet bang hoefde te zijn dat je mensen teleurstelde als je geen toetje nam. En natuurlijk zouden er in de toekomst af en toe dingen zijn waarvoor ik eventjes de deur uit moest, maar daarna zou ik altijd meteen weer rechtstreeks kunnen terugkeren naar de besloten omgeving van mijn eigen leven.

De wereld had me wel eerder een eenzame plek geleken, maar dat was iets heel anders geweest dan deze onbarmhartigheid. Het leek wel alsof er elke seconde meer angsten bij kwamen, alsof mijn angst zich als een kwaadaardig gezwel voortdurend bleef opdelen in nieuwe beelden.

Ooit was ieder moment met hem een herinnering in de maak geweest, nu had ik alleen nog mijn geheugen. De aanmaak van nieuwe herinneringen was gestopt. De epiloog was veel te snel gekomen.

De nadrukkelijke aanwezigheid van afwezigheid.

Zijn ouders werden naar plekken gebracht waar hun niets goeds wachtte, en hij moest blijven waar hij was vanwege een logica die alleen door het woord 'oorlog' kan worden verklaard, een situatie waarin menselijke banden geen enkele betekenis hebben voor degenen met de touwtjes in handen.

Het heden verdient zijn naam alleen bij gratie van het verleden. De uitkomst is simpel: we leefden door, we zijn er nog... De littekens zitten in ons hoofd en alleen woorden kunnen achteraf aan alles een zekere zin geven.
Dat de angst niet weg is, waarschijnlijk ook nooit meer weg zal gaan, is een gegeven. En ook daaraan zullen we wennen, zoals ook het ergste uiteindelijk gewoon wordt.

"Een gedicht moet door de taal gemaakt worden, niet door de dichter."

"Hij was een roepende in de woestijn, en ten slotte voelde hij zich meer bedreigd door de stilte van die woestijn dan door datgene waar hij voor waarschuwde."

"Het aantal begrafenissen dat ik heb bijgewoond is langzamerhand niet meer te tellen, en ik weet dat aan het eind daarvan die van mijzelf komt. Maar die zal ik niet bijwonen. Iedereen zal er zijn, behalve ik. En dat is precies het probleem - maar ook de geruststelling. Dood zal ik alleen voor de levenden zijn, niet voor mijzelf. Ik bedoel, ik kan niet dood zijn. Dood zijn altijd de anderen."

Ooit had ik volwassenheid verward met vrijheid. Het moment dat de leerplichtketens van mijn enkels en polsen vielen en met een kling op de grond neerkwamen, zou het moment zijn waarop álles mogelijk werd. De kooi zou open gaan en ik zou vliegen. Maar kon je dit werkelijk vliegen noemen? Ik zat klem achter de tralies van mijn eigen beperkingen, wild fladderend in een poging toch nog mee te komen.

"Menigeen heeft een machtig vuur in zijn ziel, maar niemand komt zich er ooit aan warmen en de voorbijgangers zien alleen wat rook uit de schoorsteen komen en lopen door." [Van Gogh in de Borinage]

"Veel weten zou alleen maar gevaarlijk zijn als mijn talent kleiner was dan mijn kennis."

"Ik onderging iets van euforie. Het was alsof ik nog wel, maar tegelijk niet meer tot de wereld behoorde. Het had iets van een bevrijding. [...] Geen moment had ik dat voorzien, en ik weet nog dat dat geluksgevoel mij herinnerde aan heel diepe, bijkans mystieke ervaringen in mijn kinderjaren, toen ik in een tuin of aan een vijver, overweldigd werd door het besef dat ik eigenlijk niet van deze wereld was. Epifanie!"

"Zand dat mij prikt en ergert en pijn doet. Gemeen, geniepig zand.
Onzin. Het zand doet niets, het is alleen maar. Dat ik denk dat het zand mij prikt is een streek van het werkwoord. Het zand laat zich meevoeren in de schoen maar ik ben degene die iets doet: pijn voelen en me kwaad maken. Ik zou het ook kunnen laten, dan is het zand machteloos."

"Keuzes maken betekent verantwoordelijkheid op je nemen, je eigen bestaan vormgegeven, iemand zijn!"

Heel deze kleinsteedse lieflijkheid liet hem onverschillig. Hij wandelde en was er niet. Melancholie niet langer een gevoel. Het was veranderd in een eigenschap.

"Je hebt uiteindelijk je begeerte lief en niet het begeerde" - Nietzsche

Het verlangen aan te raken zonk in het niet bij het verlangen aangeraakt te worden.

Nu zij hem had verlaten, ging hij haar achterna en verliet hij van verdriet zichzelf.

"Al die zogenaamde vijanden van jou zijn uiteindelijk schaduwen van jezelf. Haat is een betrekkelijk uitzichtloze manier om zelfhaat te overschreeuwen."