Rojin > Recent Status Updates

مکالمه های سو‌ و جود😭

زیبایی توصیف و‌ ترجمه ی خوب👌:
"آنگاه حالت پر از آرزو‌ و‌‌ اشتیاقی بر چهره ی کودک گذشت، و به گریه افتاد، و همین که گریه سر داد سو نیز بی اختیار چون انار ترکید: زیرا همچون چنگی بود که وزش کمترین نسیم عواطف و احساسی که از قلب دیگری بر میخواست آن را چنان به فغان می آورد که گویی احساسی بود که از ژرفای قلب خود او جوشیده است."

و هرچند پیرامونش همه جنب و جوش بود او درمعنا کسی را نمی دید. و چون تاکنون با زندگی فعال محل نیامیخته بود این زندگی اساسا برای او وجود نداشت.

"آن وقت است که می بینی شهر
آن اتفاقی است که ذره ذره در درون تو می افتد."

(تخت خواب دیگران، آیدا مرادی آهنی)

"...اما درد محبت باقی ماند __ مثل طرح لرزان شعرهایی که می دانید می دانید اما نمی توانید به یاد بیاورید."

[مباحثه ی داغی بین] پروفسور بولوتوف، که تاریخ فلسفه درس میداد، و پروفسور شاتو، که فلسفه ی تاریخ درس می داد، جریان داشت: یکی از صداها، صدای بولوتوف، اینطور می‌پیچید: "واقعیت یعنی استمرار." صدای دیگر بلند می‌گفت:" اینطور نیست! حباب صابون همانقدر واقعی است که دندان فسیل!"

"با کمک فراش روی لبه میزتحریر یک مدادتراش پیچ کرد __ وسیله ای بسیار مطبوع و بسیار فلسفی که خرخر میکند و می گردد و از پوست زردرنگ و چوب شیرین تغذیه میکند و کارش به یک نوع خلأ اثیری می رسد که بیصدا دور خودش می چرخد __ مثل همه ی ما."

واقعا ترجمه ی اقای رضایی👌

"شگفت است که ذهن انسان چگونه به پس و‌ پیش نوسان می‌کند، از یک سر به سر دیگر. آیا حقیقت در نقطه ای در این نوسان آونگ قرار دارد، در آن نقطه که هرگز قرار نمی گیرد، نه در میانه عمود یکنواخت آنجا که سرانجام همچون پرچمی که باد به آن نمیخورد آونگ می‌شود، بلکه با زاويه، نزدیک به یکی از دو‌ سر؟ کاش معجزه ای میتوانست آونگ را در زاویه ی شصت درجه نگه دارد، آنوقت آدم می‌توانست باور کند که حقیقت آنجاست."

"چرا اشتیاق اذیت کردن آدم‌های معصوم در ما هست؟ مسأله رشک است؟"

احساس بدبختی را بسیار آسانتر از احساس خوشبختی می‌توان بیان کرد. به نظر می‌رسد که به وقت درماندگی از وجود خویش آگاه می‌شویم، هرچند ممکن است این آگاهی شکل خودپسندی نفرت‌انگیز به خود می‌گیرد. این درد من خاص من است، این عصب که درهم کشیده می‌شود به من تعلق دارد نه هیچکس دیگر. اما خوشبختی مارا نابود می‌کند: هویت‌مان را گم میکنیم.

گرین میگوید: "شاید توانایی رمان نویس در فراموش کردن بیش از دیگر آدمها باشد. آنچه او فراموش می‌کند زمین حاصلخیزی است که تخیلش در آن بارور می‌شود‌. خلاقیت نه از یادآوری واقعیت بلکه از فراموش کردن آن و درنتیجه حاصلخیر کردن تخیل ناشی می‌شود."
چقدرررر زیبا💫

"بهار جوانی را پشت سر گذاشته بود، اما شور زندگی را نه."

طبیعت، این الهه گرامی، در تمام موارد ناراحت کننده با احساس آنی، ما را به تکان دادن این یا آن عضو برمی انگیزد، یا به این یا آن محل میراند، یا در فلان یا بهمان وضع حالت قرار میدهد، بی اینکه بدانیم چرا. اما توجه بفرمایید، مادام، ما در میان معماها و اسرار زندگی‌میکنیم؛ بدیهی ترین چیزهایی که بر سر راهمان واقع میشوند جانب تیره و ناشناخته‌شان را دارند، که حتی تیزبین ترین چشمها قادر به تشخیصشان نیستند‌.