Rojin > Recent Status Updates

همینجا رهاش میکنم چون واقعا هیچی ازش دریافت نمیکنم

"آن وقت است که می بینی شهر
آن اتفاقی است که ذره ذره در درون تو می افتد."

(تخت خواب دیگران، آیدا مرادی آهنی)

"...اما درد محبت باقی ماند __ مثل طرح لرزان شعرهایی که می دانید می دانید اما نمی توانید به یاد بیاورید."

[مباحثه ی داغی بین] پروفسور بولوتوف، که تاریخ فلسفه درس میداد، و پروفسور شاتو، که فلسفه ی تاریخ درس می داد، جریان داشت: یکی از صداها، صدای بولوتوف، اینطور می‌پیچید: "واقعیت یعنی استمرار." صدای دیگر بلند می‌گفت:" اینطور نیست! حباب صابون همانقدر واقعی است که دندان فسیل!"

"با کمک فراش روی لبه میزتحریر یک مدادتراش پیچ کرد __ وسیله ای بسیار مطبوع و بسیار فلسفی که خرخر میکند و می گردد و از پوست زردرنگ و چوب شیرین تغذیه میکند و کارش به یک نوع خلأ اثیری می رسد که بیصدا دور خودش می چرخد __ مثل همه ی ما."

واقعا ترجمه ی اقای رضایی👌

"شگفت است که ذهن انسان چگونه به پس و‌ پیش نوسان می‌کند، از یک سر به سر دیگر. آیا حقیقت در نقطه ای در این نوسان آونگ قرار دارد، در آن نقطه که هرگز قرار نمی گیرد، نه در میانه عمود یکنواخت آنجا که سرانجام همچون پرچمی که باد به آن نمیخورد آونگ می‌شود، بلکه با زاويه، نزدیک به یکی از دو‌ سر؟ کاش معجزه ای میتوانست آونگ را در زاویه ی شصت درجه نگه دارد، آنوقت آدم می‌توانست باور کند که حقیقت آنجاست."

"چرا اشتیاق اذیت کردن آدم‌های معصوم در ما هست؟ مسأله رشک است؟"

احساس بدبختی را بسیار آسانتر از احساس خوشبختی می‌توان بیان کرد. به نظر می‌رسد که به وقت درماندگی از وجود خویش آگاه می‌شویم، هرچند ممکن است این آگاهی شکل خودپسندی نفرت‌انگیز به خود می‌گیرد. این درد من خاص من است، این عصب که درهم کشیده می‌شود به من تعلق دارد نه هیچکس دیگر. اما خوشبختی مارا نابود می‌کند: هویت‌مان را گم میکنیم.

گرین میگوید: "شاید توانایی رمان نویس در فراموش کردن بیش از دیگر آدمها باشد. آنچه او فراموش می‌کند زمین حاصلخیزی است که تخیلش در آن بارور می‌شود‌. خلاقیت نه از یادآوری واقعیت بلکه از فراموش کردن آن و درنتیجه حاصلخیر کردن تخیل ناشی می‌شود."
چقدرررر زیبا💫

"بهار جوانی را پشت سر گذاشته بود، اما شور زندگی را نه."

طبیعت، این الهه گرامی، در تمام موارد ناراحت کننده با احساس آنی، ما را به تکان دادن این یا آن عضو برمی انگیزد، یا به این یا آن محل میراند، یا در فلان یا بهمان وضع حالت قرار میدهد، بی اینکه بدانیم چرا. اما توجه بفرمایید، مادام، ما در میان معماها و اسرار زندگی‌میکنیم؛ بدیهی ترین چیزهایی که بر سر راهمان واقع میشوند جانب تیره و ناشناخته‌شان را دارند، که حتی تیزبین ترین چشمها قادر به تشخیصشان نیستند‌.

آه که آدمی چه موجود متلونی است! از زخم هایی به تحلیل می رود که توانایی علاجشان را دارد! تمام زندگی اش نفی دانش خویش است! خردش -آن موهبت الهی- به عوض آنکه روغن به درون دستگاه بتراود کاری‌ نمیکند جز اینکه حساسیت‌هایش را تیز کند، و بر دردهایش بیفزاید، و او را در قبال آنها افسرده تر و ناراحتتر کند! بیچاره و بدبخت کسیکه چنین باشد!

عمو‌تابی دربرابر ناملایمات بسیار بردبار بود.[...]دراین جا میفزایم که اگر موردی پیش می‌آمد، یا اقتضا میکرد، من کسی را سراغ ندارم که می‌توانستم با آن سهولت به زیر پروبالش پناه ببرم؛ واین جریان ناشی از بی‌حسی یا کندی قوای‌فهم هم نبود، زیرا این اهانت پدرم را مثل هر مردی با تمام وجودش حس کرد. اما طبیعتا مرد آرام و ملایم و با حوصله ای بود-عناصر متضاد و متخالف در سرشتش نبود-همه ذرات طبیعتش به نرمی بسیار به هم آمیخته بودند.

من براستی معتقدم که این عقاید و نظریات درابتدا تفننا وارد ذهنش شدند،و من باب هشدار به خواننده فاضل در قبال پذیرفتن عاری از احتیاط اینگونه مهمانان ناخوانده باید توجه او را به این نکته جلب کنم که این مهمانان پس از ورود به ذهن و اقامتی چند ساله درآن،سرانجام مدعی نوعی حق آب و گل‌میشوند،و گاه در مقام خمیرمایه عمل میکنند؛اما بیشتر به شیوه معمول احساسات رقیق، شوخی شوخی آغاز میشوند اما سرانجام به یک مسئله کاملا جدی بدل میگر-

"...از لحظه ای که در پهنه ی دریای زندگی بادبان برافراشت، همانطور که حدس خواهید زد، تندبادهای شدید روح، سفینه ی‌ وجودش را در روز ده بار در طنابها و قرقره های سفاین وجود دیگران گرفتار می ساخت، و چون اغلب سفینه های کندرو سنگینی بر سر راهش واقع می شدند باز، چنانکه ممکن است حدس بزنید، تز بخت بد بیشتر گرفتار میشد."

Deep in him, beneath his memory, was the knowledge of hardship and hunger and endurance and pain. Though he seldom thought of his early years on [the] farm, there was always near his consciousness the blood knowledge of his inheritance, given him by forefathers whose lives were onscure and hard and stoical and whose common ethic was to present to an oppressive world faves that were expressionless and hard and bleak.