Maryam > Recent Status Updates

سور بز‌ یوسا رو خونده‌بودم و بعد تصمیم گرفتم اینو بخونم، سبکی که در هر دوکتاب دیدم این بود، که حدود چهل درصد اول کتاب آهسته یه صحنه نمایش برپا می‌کنه و بعد سلسله حقایق تلخ یکی پس از دیگری بسرعت به نمایش در میان و اتفاقات رو بگونه‌ای رقم می‌زنه که آدم از دلش نمیاد کتاب رو زمین بذاره. درباب تلخی و لذتشون هم بگم که مثه وسواس خارش پس از گزش پشه می‌مونه می‌دونی سرانجام خوبی نداره اما لذت‌بخشه و تا زخم شدن ادامه می‌دی.

در کتاب خانواده‌ی تیبو، بخش احتضار پدر خانواده خیلی منو با احساسات آدم‌های مختلف درگیر کرد. اینجا هم پروست صحنه‌ای بی‌نظیر از آغاز تا پایان فرآیند نیست شدن مادربزرگش(به تعبیر خودش) خلق می‌کنه. و با توجه به اینکه گویا روژه مارتین دوگار از پروست وام گرفته دوست دارم تیبو رو دوباره بخونم و مقایسه کنم.