Apostragedia > Recent Status Updates

ilaç gibi geldi. kızlarım ve benim 6 yaşındayken düşündüğümüz şeyler ;) derli toplu, salağa anlatır gibi anlatılmış, ufak ufak beyin gıdıklıyo. bi süredir karanlık kitaplar okuyodum o yüzden araya aldım bunu, iyi geldi. biter aslında ama biraz sefasını sürüyorum

sude kitabi ancak bulundugu konumda okumamiza ve odunc almamiza izin vermedigi icin yarim biraktigim kitap. bi gun satin alicam

a book can not make me cry. annie ernaux: hold my beer

gerçek hayatta gözlemlediğim bir sürü şey bu kitapta karşıma çıkıyor, iyi de oluyor, istanbul kalabalığında yürürken insanların bir şiddet olayına şahitlik ettikten sonra karşıdan gelene insana kaç mt sonra yol vereceği değişiyor, bunu ben de gözlemlemiştim, culture of honor bağlantısını bilmeden. var ya 2024’te olmasak bir sürü kitap yazarmışım ama çok geç kaldım

bu kitabi annemlerin okumasi lazimdi benim degil. anyways benim zaten bildigim ama bu kadar organize ve temiz anlatamayacagim seyleri bi guzel anlatmis, o yuzden bunu okurken iyi hissediyorum

bazı teselli etme denemeleri acıyı on kat arttırır. susuyorum.

açıksözlü bir canavar olduğumu söyleyebilirim: duyduğum tiksintiye bir neden, bir amaç veya yüce hedefler tayin etmek istemiyorum. her ne olursa olsun bir tahrip tertibatını herhangi bir motifle süslemek beni tiksindiriyor.
truva’dan beri herkes bunun farkında: öldürmek için öldürülür, yakmak için yakılır (…)

tanıdıklarımın çürüyüşlerinden acı duymak gibi engin bir kabiliyetim var

yani “yatakhane”nin yatılı okulda teslim olunan yer, yani hem güvenilen hem de boyun eğilen yer olduğunu söyleyebiliriz herhalde

Böylece bomboş yollarda yeniden gidiyoruz. Bu çayırlara sahip olmak, fotoğraflarını çekmek ya da değiştirmek istemiyorum. Durmak ya da yola devam etmek istemiyorum. Bomboş yollarda öylece gidiyoruz.

aslında çok saçma ama insanı içine alıyor bir şekilde. murakaminin en iyi bildiği şey

Yaşlanmak insan için ölümden de garip bir şeydi belki. insanın hayal gücünün çok ötesine geçen bir şey. Bir gün birileri çıkıp sana artık bu dünya için biyolojik olarak (ve toplumsal olarak da) gereksiz olduğunu söylüyordu, yok olsan da olur diyordu.

Sonra gece yarısı bir buçukta gözlerimi açtım ve bir daha da uyuyamadım. Sabah olana dek geçen zaman korkutucu derecede uzun geldi, yapayalnız hissettim. Ne kitap okuyabildim ne de müzik dinleyebildim; öylece bir başıma kanepede oturup hiçbir şey yapmadan karanlığa doğru bakıp durdum. Kafamdan bin türlü düşünce geçti. Ve çoğunu düşünmemem gerekirdi.

İki yaşam üst üste geçip bir olmuş, altı yıl sonra da birbirinden ayrılıyordu. Hepsi buydu. (...) O öğleden sonra masanın üzerindeki zarfa boş boş bakarken, o zarfın içine altı yıla varan evliliğimin ağırlığının öylece tıkılmış olduğunu düşündüm. Bütün o zaman -ona bizim bir dolu anımız, bir dolu duygumuz bulaşmıştı- sıradan bir resmi zarfın içine tıkılmış, orada soluğu ağır ağır kesilerek ölüp gidiyordu.

great gatsby'e göz kırpmamış, great gatsby'i uyarlayıp kitabın kurgusunun ortasına yerleştirmiş, yakışmadı murakami, biraz yaratıcılık kardeşim you can do better biliyoruz bunu

İnsanın mümkün olduğunca bilmezden gelmesinin daha iyi olacağı şeyler vardır. Ancak insanın bunları sonsuza dek öğrenmemesi mümkün değildir. Zamanı gelince, insan iki kulağını kapatsa bile bir şekilde o ses havayla süzülüp gelir, o kişinin yüreğine girer ve onu yiyip bitirir. Bunun önüne geçilmez.

Bazen yaşamlarımızda gerçeklik ile gerçek dışının sınırının net bir şekilde anlaşılamayacağı durumlar olur. O sınır sanki keyfine göre bir gidiyor bir geliyor gibidir. Bu harekete çok dikkat etmek gerekir. Eğer yeterince dikkat etmezsek o an hangi tarafta olduğumuzu anlamayabiliriz.

o taşın altındaki her neyse kumandanı öldürmek tablosunda sol altta bulunan yabancıyla bir bağlantısı olmalı.

Takvim, kızkardeşimin öldüğü ayda sabit kalmış, ondan sonra zaman hiç ilerlememişti. Her an kapıyı açıp içeri giriverecekti sanki. Evde benden başka kimse yokken bazen onun odasına girip güzelce yapılmış yatağına oturup etrafa bakınıyordum. Ama oradaki hiçbir şeye kesinlikle el sürmüyordum. Orada kızkardeşimden kalan yaşam izlerini birazcık bile olsa bozmaktan çekiniyordum.

etrafa ne kadar dikkatli bakarsanız bakın, sonrasında olacakları konusunda tuhaf olan tek bir şeye bile rastlamayabilirsiniz çoğunlukla. gündelik hayatın kesintisiz akışı içinde son derece normal bir olay, son derece normal bir şekilde gerçekleşmiş gibi görünür insana. ya da insan mantığının aldığı bir şey değildir bu. ne var ki zaman geçtikçe anlar, fark eder bir mantığı olduğunu.

“Şu kesin ki her insan hayatı boyunca bir kez sahip olduğu bütün güzelliklerin bir anda mükemmelleştiği bir dönem yaşıyor, kiminde daha erken kiminde daha geç.”

“Lyubov dışarılara baktı. Haziranın beyaz gecesi dışarısını mat bir inci pırıltısıyla örtmüştü . Yeryüzü gökyüzünün ışığıyla değil, kendi içinden ışır gibiydi.”

Ölüm bu! Varlığımı dünyaya dağıttığıma göre yaşayacak ne kadar ömrüm kaldı artık!

yalnız yaşayan ve hayatlarını kendileri kazanan kadınlar böyle disiplinli ve programlı olmak zorundaymış. öyle söyler hep. kimselere açılmaz. kendini bırakabilmesi için yapayalnız kalması biraz da içkili olması gerektiğini yılların içinde nihayet öğrendim.