sukranc > Recent Status Updates

(...)ama ben hiç aramadım onları. Belki vaktim olmadı. Hem insanın bir yerde denenmemiş bir umudu olmalı bence. Saklı kalmalı.

(Zaten hiçbir zaman hiçbir şey yeterince açıklanmağa, hiçbir duygu bir başkasından kesinlikle ayırt edilmeğe yatkın değildi.) Belki yaşamağa başladığını bilmiyordu da ondan. Yaşadığının farkında değildi. Bunu kendisine duyuracak bir şey gerekliydi. Parmak ucuna dikiş iğnesinin batması gibi... dirseğini hafifçe dolabın köşesine çarpmak gibi... önemsiz, ufak, sonradan kolayca unutuluveren... gene de bir şey.

Annem, bu uyduruk geminin sonsuz ufuklara doğru yol alışından ürküyor tabii. Buncacık teknenin, düşünceleri insafsızca uzaklara taşıdığını çoktan sezinlemiştir. "Insan uzağında olup bitenleri yaşantısına sokmamalı," der durur annem. Dağılıp gitmemizden korkar hep. Çözülmemizden. Onun bitmez tükenmez çabaları olmasaydı biz çoktan dağılır, toz olur, havaya karışırdık.

"Yanıldık işte... Yanılttık birbirimizi. İçim öyle sessiz ki! Bu durgunluktan ne doğabilir? Tükendim ben. Hep biliyordum öyle olduğumu ya, göğsünüzdeki zambak umutlandırdı beni. Ama kent sokaklarında dolaşmak çare değil. Bu yokuş... Daha ne kadar sürer ki! Şimdiden yoruldum. Yaşlandım nerdeyse. Oysa ıspanakları ayıklamadım daha. Perdelerin uçlarına dikilecek ipek püsküller de var öte yandan."