mneuxo > Recent Status Updates

love the vocabulary

Z początku brzmiało jak takie pitu pitu, ale teraz się rozkręca i wymaga dużo skupienia ze względu na ilość istotnych informacji.

Czytam tę książkę bardzo na raty i zaburza to trochę moje odczucia na jej temat, ale z pewnością jest bardzo emocjonująca dla mnie, a może bardzo emocjonalna.

Naprawdę mnie zaciekawiła. Jak to w literaturze koreańskiej, fragmentom codzienności nadawana jest wyniosłość, momentami faktycznie logiczna, momentami troszkę wyolbrzymiona, a raczej - subiektywna.

Czyta mi się to bardzo miło, jakby wszystko płynęło wolniej, a wiatr wiał i rozwiewał płatki kwiaty wiśni wokół mnie. Ta książka ma coś w sobie takiego 💗

Jeśli chodzi o mroczne historie głównego bohatera czy pedofila to są naprawdę dobrze napisane, ale taka codzienna fabuła pozostałych postaci jest po prostu zła… Bardzo abstrakcyjne i niewiarygodne momentami, za to momentami serio jest ciekawie.

Trudna jest to lektura. Tematyka oczywiście okropna, za to miejscami dobrze przedstawiona tj. bardzo obrazowo, ale jakoś tak… źle napisana. Gdy to czytam, to mam wrażenie jakbym oglądała jakiś słaby, polski serial, który jest w zimnej kolorystyce. A od takich seriali i tego typu tematyki oczekuje się trochę lepszej jakości/lepszego przedstawienia tematu.

Zaczyna się robić nieco lepiej, ale dalej coś mi nie pasuje… nie wiem czy kwestia tego jak jest to napisane, czy jednak dziwna fabuła.

Ta książka sprawia, że czuję się nieswojo, jakbym czytała jakąś fantazję czterdziestolatka, która powinna zostać w szufladzie - zarówno w tych fantazjach antypedofilskich, jak i jakichś codziennych… obracające się za głównym bohaterem panny i uczennice, disgusting.

Jakby, dostałam od Paulinci wiec zobaczymy co to

Dobrze, że niedługo kończę bo żadna książka mnie tak nie zmęczyła póki co

Don’t know how i feel about it

Very, indeed, normal people. At this point it starts to get frustrating how much miscommunication there is, and apart from occasional interesting input, it’s really not what I was expecting.

I don’t know if the dude is more or a selfish assshole or a coward.

I do enjoy it very much! I’m looking forward to seeing more on Connell’s, so called, duality.

Zaczyna mi się podobać perspektywa Ireny, widzimy jakby dorastała i stawała się pewniejsza siebie u boku męża. Poza tym, bardzo doceniam doinformowanie autora odnośnie tematów, o których pisze - nie mogę się osobiście do niczego przyczepić od strony merytorycznej.

Powiem tak - ta książka zaczyna się idiotycznie. Postacie są nadmiernie napompowane albo opisane jako infantylne trzpiotki. Wydaje się, jakby autor nie miał dużo do czynienia z socjalizacją poza swoją pretensjonalną wyobraźnią.

O euforii i bliskości, bardzo ciekawie swoją drogą.

O wstydzie, nudzie i euforii. Nuda faktycznie nudna, a euforię przeczytałam jednym tchem. Z wstydu nic już nie pamiętam…

O stracie i współczuciu.

O pokorze. Wydawało mi się, że to temat mało ważny, a okazał się niesamowicie cenny, rozległy i wzruszający.

O radości. „nad swoją naturą trzeba pracować, ale nie można jej gnębić.”