Max van Dijk > Recent Status Updates

Willemsen schrijft fantastische zinnen:"Een tijd geleden was ik in een wat milde bui, misschien door het mooie weer. Ik vond dat zelf prettig, want ik had me al te vaak op gevit betrapt. Toch merk ik keer op keer, en merkte ik ook nu weer: je kunt wel sentimenteel zijn, maar gekanker schrijft toch lekkerder.

Mooie beschrijvingen van zijn ervaringen in de 'Detox' en verzorgingstehuis na zijn val op straat en De Val.

Hij (Mailer) wil zeggen dat massademocratie, massamoraliteit en de massamedia onafhankelijk van het individu bestaan en dat het individu er slechts in op kan gaan tegen de prijs van een in ieder geval gedeeltelijke corruptie van zijn instincten. Hij betaalt zijn sociale rust met wat men vroeger zijn ziel placht te noemen - zijn onderscheidingsvermogen, zijn uniekheid, zijn psychische energie, zijn persoonlijkheid.

Nu klaar met Deel 1. Dit is een meesterlijk werk, beetje taai soms, maar daarom wil ik het juist graag lezen. De moord was fantastisch geschreven;

"Hij haalde de bijl onder de jas uit, zwaaide haar met beide handen en liet haar zonder inspanning, bijna machinaal op haar kruin neervallen. Het was alsof het bijna vanzelf ging.

En de moord is niet eens het mooiste aan het eerste deel, Dat is Raskolnikov zelf.

“Als donkere faunen tekenden de kinderen zich zich af tegen de avondhemel. De lucht werd steeds valer, steeds dikker en dichter tussen de jonge faunen en de honden die heen en weer renden als vluchtelingen bij een stormvloed.”

Dit soort donkere beelden kenmerken Oë zijn werken, deze verhalenbundel is er een voorbeeld van.

Ik word niet vaak sentimenteel van een boek, maar dit boek zorgt voor herkenning en een warm gevoel.

Het is een slopend boek waarop je meegevoerd wordt tegen je zin in. Ondanks de schrijfstijl die me soms irriteert, is het echt een mooi boek. Soms hele mooie beschrijvingen van dingen die dat mogen hebben, soms mooie beschrijvingen van die dingen die dat niet verdienen of nodig hebben.

De scène in de kapel is werkelijk prachtig. Voor dit soort scenario’s is Splinter geknipt, hier is zijn barokke schrijfstijl gemaakt.

Hoofdstuk 1: Elias en Magnus zijn in het dorp, en gaan nu weg. De metaforen komen in grote hoeveelheden voor. Ik denk dat ik er nu al 270 heb gelezen, in al hun gedaantes. Ik denk dat Chabot nog nooit Bukowski of Hemingway heeft gelezen, het zou hem goed kunnen doen.

“Vroeger of later
ga je dood
Dat staat als een paal
boven water
Zo oud als Sparta
word je nooit

En als je gaat
is het je tijd geweest
Dat is een ding
dat zeker is

Zo niet
ofter een hemel is
maar àlster een is
dan zal je zien
dat de Hemelpoort — o!
brok in ons keel —
verdacht veel weg heeft
van het Kasteel



J.A. Deelder


Wat een man. Iemand die Rotterdam ademde en leefde.

Een prachtige roman, met de pandemie vers in het geheugen is het nog beklemmender.

Een van de betere hedendaagse romans die ik dit jaar heb gelezen. Ondanks dat het verhaal vooral het bewustzijn van Timo omschrijft, is het toch een steengoed verhaal dat prima wegleest.

Ik moest wennen aan de schrijfwijze, maar wanneer ik dat eenmaal kon pruimen werd het een steeds mooier boek.

1 van de taaiere boeken die ik heb gelezen. Ik denk dat iedere lezer er gedeeltes uit kan halen die hem iets kunnen leren of kunnen verbazen. Ondanks het hoge niveau heb ik toch kunnen genieten.

Justus over de zelfmoord van zijn oom:

“Zijn daad moest worden herdacht, beweend, gerespecteerd misschien - maar op gezette tijden ook afgestraft. Er waren momenten dat ik hem wilde zien bloeden voor de zelfmoord. Meer was het niet wat ik verlangde.”

Best wel eng om te lezen, zeker wanneer je denkt aan Joost.

Japi heeft een verrassend complex karakter. Alsnog is i een paardenlul.

“Ze antwoorden dat niets zeker is. Maar dat laatste is althans een zekerheid. Naar die zekerheid moet hij zich richten: hij wilt weten of je kunt leven zonder in beroep te kunnen gaan.”

Het is echt interessant om te lezen, zeker met de kritische reactie van imam Abdullah R. F. Haselhoef. Fortuyn geeft beargumenteerd zijn mening weer, blijft ook aanroepen tot een dialoog, in dit boek dan. Haselhoef geeft zeer mooi aan dat de generalisatie van de Islam ook onterecht is en legt deze ook netjes uit. Ik denk ook dat iedereen van dit boek kan leren, mits je we lenig qua invalshoek op bepaalde kwesties.

Homo sexualis gaat over een perverseling die zich, naar mijn mening welteverstaan, verliest in de zoektocht naar ware perversiteit.

Seventeen gaat over een jongen die afglijdt (of zich juist opwerkt?) tot rechts extremist.

Met dit boek bewees Reve wel weer zijn klasse. Wat een ervaring was dit.

“It is awfully easy to be hard-boiled about everything in the daytime, but at night it is another thing.”

Het is een hervertelling van een Griekse Mythe maar geschreven vanuit een tijdsgeest die erg ouderwets aandoet. Alsnog erg leuk en de dialogen zijn verrassend diepgaand.

Dit boek is een golf naar het verleden. Het is traag en diep. De karakters zijn enorm uitgewerkt en de dialogen fantastisch.